Afgelopen weekend was ik weer in Amsterdam. Zo bijzonder is dat niet – dat gebeurt namelijk wel vaker, maar dit keer was ik er niet voor een biertje in de Jordaan of om tot diep in de nacht te raven in het Sierraad, maar omdat ik zélf ergens achter de draaitafels moest staan. Omdat ik tussen sets door wat frisse lucht kon gebruiken en een goede wandeling altijd een idee is, besloot ik een stukje langs de grachten te lopen. En toen zag ik ze: een file van rondvaartboten.
Pas toen viel het kwartje – het Amsterdam Light Festival was weer begonnen. Elk jaar rond kerst worden de grachten en wateren van Amsterdam omgetoverd tot een fonkelend kunstwerk van lichtinstallaties. Lichtjes hebben altijd een bijzondere aantrekkingskracht op mij gehad. Ze zijn niet alleen mooi om te zien, maar er zit ook iets intiems en romantisch in. Maar het Amsterdam Light Festival geeft mij tegenwoordig een niet zo prettig gevoel. Dat heeft alles te maken met die eerste date…
Die eerste date was namelijk tijdens het Amsterdam Light Festival. Ik had alles tot in de puntjes geregeld: twee tickets voor een rondvaart langs de verlichte kunstwerken inclusief een flesje champagne om het af te maken. Het zou een perfecte avond moeten worden, maar achteraf gezien was het een avond vol rode vlaggen – rode vlaggen die ik massaal zou negeren.
Na de rondvaart liepen we door de stad en kwamen we terecht in een café waar live muziek werd gespeeld. Het zag er allemaal gezellig uit en na binnenkomst vroeg ik haar wat ze wilde drinken. “Droge witte wijn,” antwoordde ze. Terwijl ik naar de bar liep om drankjes te halen, ging zij even naar het toilet. Toen ik een paar minuten later terugkwam met twee glazen wijn, was ze nog niet terug. Dat zou ook wel heel erg snel zijn dus bleef ik staan en wachtte geduldig. Vijf minuten werden tien minuten. Tien minuten werden twintig. Na 25 minuten kwam er iemand naar me toe. Hij keek even naar mijn glazen en toen weer naar mij en vroeg met een ongemakkelijke glimlach of ik soms in de steek was gelaten. Dat voelde precies zoals het klinkt.
Ik besloot te gaan kijken waar ze bleef en vond haar bij de toiletten. Ze stond daar te praten met een jongen die ik nog nooit had gezien. “Oh, ben je hier?” zei ik, nog altijd met de twee glazen wijn in mijn hand. “Ga je mee?”. Ze nam afscheid van de jongen en liep enigszins geïrriteerd met me mee. Toen ik vroeg of ze hem kende, antwoordde ze simpelweg: “Nee, ik was gewoon met hem aan het praten. Hij was wel aardig.” Dat overviel me wel een beetje. Ik vond het vreemd dat ze uitgebreid met iemand anders stond te praten op ónze eerste date. Op een avond waarvan ik hoopte dat we alleen aandacht voor elkaar zouden hebben. Ik besloot er maar niets van te zeggen.
Later op de avond, nog steeds in dat café, gingen we even dansen. Opnieuw gebeurde er iets wat me behoorlijk van m’n stuk bracht. Terwijl we dansten, kwam er een andere man achter haar staan. Hij pakte haar bij haar middel vast, drukte zich tegen haar aan en danste met haar mee. Ze keek hem over haar schouder aan en glimlachte, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. De man keek vervolgens mij aan met een uitdagende blik, alsof hij wilde weten of ik er iets van ging zeggen. Maar ik zei niets. Ik wilde de avond niet verpesten en probeerde het te negeren. Maar het voelde alsof ík nu het derde wiel was. Ongemakkelijk bleef ik maar dansen. Maar het liefste was ik door de grond gezakt.
Achteraf gezien was dit het moment waarop ik had moeten beseffen dat er iets niet klopte. Dat er iets niet klopte met háár. Dit hadden de eerste rode vlaggen moeten zijn. Maar ik was verliefd en ik wilde het niet zien. Er zouden nog vele diep, dieprode vlaggen volgen. Maar liefde maakt blind, of doof, of allebei blijkbaar. De lichtjes op het water die avond waren prachtig, maar ze waren slechts een decor voor wat later een pijnlijk verhaal bleek te zijn.
Het Amsterdam Light Festival blijft een bijzondere herinnering, maar niet om de reden die ik toen voor ogen had. Die avond had een andere betekenis moeten krijgen, maar in plaats daarvan werd het het begin van iets dat nooit had moeten zijn.
– Cliff
