We leven in vreemde tijden. Dankzij het internet in het algemeen en social media in het bijzonder, heeft werkelijk iedereen een spreekstoel gekregen, en dankzij het mondiale bereik hiervan vinden ze verrassend genoeg altijd een publiek, ongeacht hoe bizar de boodschap ook is. Hierdoor zien we bijvoorbeeld een revival van de science deniers, een bonte verzameling mensen die iedere vorm van wetenschap als onzin afdoet. Dit zijn de mensen die denken dat de maanlanding een studioproject van Kubrick was, dat de aarde zo plat is als een pannenkoek, en dat vliegtuigen stiekem geheimzinnige chemicaliën over ons uitstrooien. Soms vraag ik me af of we in 2024 leven of in 1624. Al moeten we misschien niet teveel neerkijken op de 17e eeuw—zelfs toen wisten ze dat de aarde rond was. En de 17e eeuw gaf ons tenslotte Anthony van Leeuwenhoek, Christiaan Huygens en Isaac Newton. De 21ste eeuw Tik Tok, Instagram en Facebook.
En dan hebben we nog de hele “woke”-beweging, die dankzij social media niet alleen voet aan de grond, maar inmiddels ook voeten in de aarde heeft. Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen enkel probleem met homoseksuelen of transgenders. Maar als mensen zich identificeren als kat, of beweren dat er 30+ genders zijn en aangesproken willen worden met they/them, verlies ik een beetje mijn geduld. Diversiteit is prachtig, maar de natuur heeft zo haar grenzen. We zijn een binair ras—of je het leuk vindt of niet. Je wordt geboren als man of vrouw, en soms maakt de natuur een foutje. Dat komt voor. Net als dat homoseksualiteit evolutionaire voordelen blijkt te hebben. Maar rassen-dysforie? Dat zien we niet in de natuur. Geen giraf die meerdere baantjes per dag trekt omdat hij eigenlijk een nijlpaard wil zijn. Geen paard dat dagelijks aan de trapeze hangt omdat het zich identificeert als aap. Dieren zijn simpelweg niet bezig met die mate van zelfreflectieve verwarring.
Mijns inziens zit het probleem ‘m in gebrekkige educatie. De afgelopen 30 jaar heeft iedere wannabe professor zijn plasje willen doen over de manier waarop we onze kinderen educeren. De oude (vertrouwde en bewezen) methodes gingen op de schop, moesten plaatsmaken voor onbegrijpelijke en niet werkende methodieken. Leerlingen mochten hun eigen tempo bepalen. Staartdelingen behoorden tot het verleden. En logisch denken werd vervangen door creatief denken. Prima, maar niet ieder idee van een basis-scholer is even praktisch of logisch. Maar als je ieder kind “in zijn waarde laat” en hem voedingsgrond geeft voor de meest waanzinnige ideeën, dan hou je uiteindelijk een groep mensen over die oprecht niet meer weten wat feit en wat fictie is. Voor die mensen is Tik Tok de nieuwe National Geographic. En Facebook de nieuwe Winkler Prins. Dankzij de wetenschap zijn we waar we nu zijn, maar ironisch genoeg zorgen diezelfde sociale platforms ervoor dat wetenschappelijke feiten als luxe-optie worden gezien. Het Dunning-Kruger effect doet de rest: mensen die te weinig kennis hebben om hun eigen gebrek aan kennis te herkennen, maar wel zéker weten dat zij de enigen zijn die de waarheid doorzien. De rest van ons? Domme schapen.
En ook dat lijdt tot wokeness. Mensen die niet snappen hoe de natuur in elkaar zit. Ik erger me aan personen die weigeren een mannen- of vrouwen-wc in te gaan omdat ze beweren non-binair te zijn en een genderneutrale optie eisen. Ik erger me aan organisatoren van sportevenementen, die transgender vrouwen toelaten tot vrouwen evenementen, terwijl een beetje basis-educatie je leert dat aangeboren testosteron een onoverbruggelijk voordeel geeft als het gaat om fysieke kracht. Ik erger mij aan mensen die mij wegzetten als ouderwets fossiel wanneer ik iemand met “meneer” of “mevrouw” aanspreek. Het lijkt soms alsof je alleen kan verliezen.
Misschien wordt het wel tijd dat AI het van ons overneemt, of dat een derde wereldoorlog de boel eens even op schudt. Want als we zo doorgaan, is onze aftakeling niet eens een kwestie van “of,” maar van “wanneer.”
– Cliff
