Onlangs, tijdens een iets te leuk feestje, vroeg een vriend zomaar uit het niets aan me: “Cliff, wordt het niet weer eens tijd voor een relatie?” Zonder er echt over na te denken, antwoordde ik direct: “Nee!” Het kwam er sneller en stelliger uit dan ik zelf had verwacht. “Waarom niet?” was zijn vervolgvraag. “Waarom wel?” was mijn tegenvraag.
Ik heb wel eens eerder geschreven dat ik mijn zoektocht naar mijn zielsverwant voort bleef zetten. Dat ik het niet op zou geven. Maar daar is Inmiddels heel wat in veranderd. Ik vind het best zo. Ik ben eindelijk hersteld van de pijn die mijn vorige relatie had veroorzaakt. Ik heb mij in tijden niet zo goed gevoeld als nu. Is alles perfect nu dan? Nee, zeker niet. Er zijn nog genoeg dingen die mij verdriet doen. Maar dat is niets in vergelijking met de pijn die mij vroeger verteerde. Mijn hart is geheeld, zij het vol hechtingen en littekens. Het is een fragiel evenwicht dat ik nooit meer wil riskeren door het open te stellen voor de mogelijkheid opnieuw gebroken te worden. Ik wil nooit meer de pijn voelen van onbeantwoorde liefde. Nooit meer het gevoel hebben dat ik niet genoeg ben of dat mijn liefde niet voldoende is.
En ja, dat kan soms best een beetje eenzaam zijn. Ik mis het om iemand naast me te hebben, waar ik tegenaan kan kruipen als ik ‘s nachts in een koud bed lig. Ik mis een hoofd op mijn schouder als ik naar een film kijk. Ik mis de intimiteit. Er zijn veel meer dingen die ik mis die alleen een relatie je kan bieden. Maar wat ik absoluut niet mis, is de constante strijd waar ik dag en nacht in gevangen zat. De angst, het verdriet, het onbegrip – dat mis ik geen seconde. Het is goed zo.
Dat betekent niet dat ik niet meer in staat ben om lief te hebben. Maar mijn liefde gaat nu naar mijn twee kinderen waar ik zielsveel van hou. Naar mijn familie. Naar mijn vrienden. Zelfs naar mijn kat. Iedereen om me heen ziet het. Ik ben gelukkiger nu dan ik ooit was in die relatie.
En laten we eerlijk zijn. Ik ben bijna zestig. Als ik nu nog iemand tegen zou komen, is er gewoon niet genoeg tijd meer. Ik heb flink wat jaartjes nodig om iemand écht te leren kennen, en door mijn ervaringen met mijn ex is dat proces nu alleen maar ingewikkelder geworden. Ik vertrouw mijn eigen oordeel niet meer. En zelfs al zou ik iemand ontmoeten en die eerste periode van kennismaking doorkomen, zou er nauwelijks tijd overblijven voor al die dingen die ik ooit samen met haar wilde doen. De wereld rondreizen. Dat prachtige witte strand in Hawaiï zoeken. De sterrenhemel bewonderen op de Serengeti. Samen feesten op Burning Man. Dat soort dingen.
Hoeveel tijd me nog rest, weet ik niet. Maar ik weet wel dat ik die tijd met zo min mogelijk verdriet wil doorbrengen. En als dat betekent dat ik de grootste zoektocht van mijn leven moet staken, dan is dat maar zo. Soms zit geluk in het erkennen van je falen en het opgeven van je grootste droom.
So be it.
– Cliff
