Aaahhh, lente! Alleen al de gedachte eraan tovert een glimlach op mijn gezicht en doet mijn hart een beetje sneller kloppen (zeg maar een beetje het tegenovergestelde van wanneer ik aan een bepaald persoon denk). Weg zijn de dagen van eindeloze koude nachten. Ik had vroeger een app op mijn telefoon die de dagen aftelde naar de lente. Naar warmere dagen en helderderdere luchten. Heldererde. Helderenderende. Nou ja, je snapt wat ik bedoel. Iedere dag controleerde ik dan die app alsof ik hoopte op een wonder. Dat ze van hogerhand hadden besloten dat de lente twee weken eerder zou beginnen of zo. En dat de natuur die memo ook had gekregen. Want je weet het inmiddels; ik haat de winter. Met een passie. De winter is alsof moeder natuur vergeten is de energierekening te betalen en wij daarvoor moeten boeten.
Maar de lente is het begin van betere tijden. Yay lente!
De lente heeft iets magisch. Alles om je heen lijkt een aankondiging van wat komen gaat. De dagen worden langer, het weer wordt beter en ieder zonnestraaltje voelt als een warme knuffel na maanden van kille verwaarlozing.
Ik stuurde vroeger regelmatig een screenshotje van die app naar mijn ex-to-be. Het was ieder jaar een beetje traditie en onze manier om elkaar te zeggen dat het ons weer gelukt was een winterdag te overleven. Terugkijkend was het misschien een beetje infantiel gedrag, maar hey – we stuurden wel meer gekke dingen naar elkaar zoals screenshotjes van onze telefoon als de tijd 10:10 aangaf. Of 13:13. Of 21:21. Daar zat geen enkele gedachte achter behalve gewoon gekkigheid. Tja, toen was het nog leuk met haar.
Maar genoeg over deprimerende mensen zaken, laten we het hebben over de echte geneugten van de lente. Zoals de terugkeer van de strandtenten uit hun winterslaap! Ik hou van het strand. En dan niet zozeer om tussen 4 miljoen Duitsers met mijn handoekje onder de arm een plekje te zoeken welke ik dan mijn uitvalsbasis mag noemen voor wanneer ik weer eens rennend mijn parasol probeer te weerhouden van zijn queeste naar vrijheid, nee, ik heb het dan meer over met een Coronaatje in de ene hand en een Coronaatje in de andere (scheelt een tripje naar de bar) heerlijk zittend op het terras van voornoemde strandtenten, starend over de zee naar de zon die afscheid neemt van weer een dag. Noem me een hopeloze romanticus, maar de ondergaande zon heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me. Zelfs in mijn eentje.
En laten we vooral de feestjes niet vergeten! De lente markeert ook het begin van de buitenactiviteiten. Van strand- tot stadsfeest. Van festival tot… ehhh… meer festivals. Ik ben dan wel misschien bijna zestig, ik sta nog steeds te swingen als een tiener na 2 jaar Corona lockdown (dat virusbeestje hè, niet het drankje). Ik kan niet wachten tot ik weer mag.
Laten we hopen dat dit jaar de zomer beter weer voor ons in petto heeft dan vorig jaar. Want twee doorregende zomers achter elkaar trek ik niet.
– Cliff
