Als de wereld om je heen lijkt af te brokkelen, vol mondiale crises en conflicten, is het makkelijk om je overweldigd en onbelangrijk te voelen. In mijn vorig schrijven bevond ik mij in een dergelijke innerlijke strijd. Ik bagatelliseerde mijn eigen uitdagingen te midden van schijnbaar urgentere kwesties zoals de opkomst van AI, geopolitieke spanningen en het wijdverbreide lijden in conflictgebieden. Maar daarbij vergat ik één van mij eigen mantra’s: vergelijk nooit je eigen problemen met die van anderen, zelfs niet met die van de wereld. Het is een gedachte geworteld in empathie, een erkenning dat de reis van elke persoon uniek is. En het is een les die ik keer op keer opnieuw heb moeten leren.
Leven met Lupus, een chronische auto-immuunziekte, is al meer dan vier decennia een bepalend aspect van mijn leven. De nimmer aflatende pijnen, de dagelijkse gevechten met vermoeidheid, en de onzekerheid van wat elke dag zal brengen – het zijn allemaal constanten in mijn leven. Toch, door mijn eigen uitdagingen te erkennen, ben ik er achter gekomen dat ieder het recht heeft op zijn eigen lijden.
Ja, er zijn individuen die veel ernstiger gezondheidscrises doormaken, die ondenkbare ontberingen doorstaan, die obstakels navigeren die mij volledig vreemd zijn. Maar dat doet de betekenis van mijn eigen worstelingen niet teniet. Het maakt mijn pijn niet minder geldig en mijn ervaringen niet minder waardig om erkend te worden.
Pijn is geen wedstrijd. Het is een gedeelde menselijke ervaring, één die ons kan verenigen in onze kwetsbaarheden en ons mededogen kan leren. Mijn pijn is niet groter dan de jouwe, en jouw pijn niet groter dan de mijne. Ieder bewandelt zijn eigen weg, en ieder voert zijn eigen strijd. Dus ja, jouw griepje is net zo erg als mijn Lupus.
Uiteraard gaat dit principe verder dan tegenspoed. Net zoals we de neiging moeten weerstaan om onze pijn te meten aan die van anderen, moeten we ook afzien van het kwantificeren van ons geluk of succes in vergelijking met anderen. Onze zoektocht naar vervulling is een reis die wordt gekenmerkt door individuele mijlpalen en persoonlijke groei. En daar hoort onze eigen kwantificatie bij – niet die van een ander.
Dus, terwijl ik terugkijk op mijn eigen reis, word ik herinnerd aan het belang van het omarmen van mijn waarheid, onbeschaamd en onverontschuldigend. Ja, er zijn mondiale crises die onze aandacht en collectieve actie vereisen. Maar te midden van de chaos van de wereld doen onze persoonlijke verhalen ertoe. Onze worstelingen, onze triomfen, onze vreugden – ze dragen allemaal bij aan het rijke tapijt van menselijke ervaring.
Uiteindelijk gaat het niet om de schaal van onze problemen of de omvang van onze successen. Het gaat om de moed om onze eigen waarheden onder ogen te zien, de veerkracht om vol te houden, en het mededogen om de menselijkheid in ons allen te erkennen. En in dat besef ligt de kracht om vergelijking te overstijgen en de volheid van ons leven te omarmen.
– Cliff
