In het uitgestrekte landschap van het leven, komt er een moment waarop je het gevoel hebt dat je alles al gezien hebt. Het is als een avondje YouTube, navigerend door een oerwoud van filmpjes, wanhopig op zoek naar dat ongrijpbare sprankje originaliteit temidden van een zee van voorspelbaarheid. De meest hersenkrakende illusies, grappige kattenfilmpjes of “epic fails”. Niets verbaast je meer.
En helaas, zo vergaat het mij ook.
Net als het scrollen door de YouTube bibliotheek, presenteert het leven zijn eigen reeks ervaringen. Ik hebt de halve wereld afgereisd, paspoortstempels verzamelend alsof het limited edition Pokémon plaatjes zijn. Alles wat ik wilde zien, heb ik gezien. En de plaatsen die overblijven, wekken net zoveel interesse als iemand die mij het woordenboek voorleest. Mijn drang naar exploratie is vervaagd en het idee van een nieuw avontuur roept niet veel meer op dan een nonchalante schouderophaling.
Ook mensen hebben hun vermogen mij te verbazen verloren. Waar het script onvoorspelbaar zou moeten zijn, voorzie ik dezelfde oude verhaallijnen. Die vriend die altijd op het laatste moment plannen afzegt. Die collega die eeuwig de eer opeist voor mijn ideeën. Die buurtgenoot die lijkt te genieten van het feit dat zijn hond de stoep in mijn straat als zijn privé toilet beschouwt. Het doet me allemaal niet zoveel meer.
Zelfs als ik voor de zoveelste keer bedrogen wordt, of opgelicht, zelfs dan bespeur ik geen grammetje verbazing. Ik heb geleerd dat algemeen asociaal gedrag nou eenmaal de norm is. Wat werkelijk verassend zou zijn, is als mensen hun beloftes nakwamen of gewoon iets oprecht goeds deden zonder verborgen motieven. Maar ja. Die kans is ongeveer net zo groot als dat er morgen een nymphomane blondine met een chronisch gebrek aan suiker naast me komt wonen… (Overigens woont daar nu een hysterische bejaarde met een anti-sociale persoonlijkheidsstoornis. Iets met “universum” en “haat”.)
Het leven is een beetje als een eindeloze sitcom geworden waarin de plotwendingen gerecycled zijn en de personages karikaturen van zichzelf. Ik ben de protagonist geworden van mijn eigen reality show, navigerend door afleveringen van alledaagse ontmoetingen en voorspelbare plotwendingen. Ik stel niet dat mijn leven saai is. Verre van. Maar wat pieken en dalen zouden moeten zijn, ervaar ik slechts als kleine hobbeltjes.
Dus, hier zit ik dan, surfend op de golven van het leven, wachtend op die zeldzame golf van echte verrassing die mij zal overspoelen. Tot die tijd blijf ik door de lijst van beschikbare ervaringen scrollen, hopend dat ergens, op de een of andere manier, er een verborgen juweel is dat de monotonie kan doorbreken en een dosis opwinding in het script van mijn dagelijkse bestaan kan injecteren.
Maar misschien, te midden van deze schijnbare monotone symfonie van het dagelijks leven, schuilt er een soort humor. Een lach die voortkomt uit het besef dat het leven misschien niet altijd spectaculair hoeft te zijn om waardevol te zijn. Misschien is het de kunst om schoonheid te ontdekken in de eenvoudige momenten, zelfs als ze niet langer de allure van nieuwigheid hebben. En wie weet, misschien ligt de echte verrassing in het vinden van vreugde in het alledaagse.
Of misschien zit ik wel gewoon in een winter-dip. Dat kan ook.
– Cliff
