In een wereld die ons voortdurend bestookt met verwachtingen en idealen, lijkt de druk om aan een bepaalde norm te voldoen overweldigend. Of het nu gaat om ons uiterlijk, rijkdom of succes, er hangt een onuitgesproken regel in de lucht: we moeten voortdurend streven naar verbetering. Maar tegen welke prijs?
Het ideale streven blijft vaag, maar één ding is duidelijk: we móeten veranderen. Ongeacht wie je bent, wordt van je verwacht dat je jezelf voortdurend aanpast. Want als je niet streeft naar verbetering, loop je het risico als een loser te worden bestempeld. Ziek zijn en het accepteren? Dan ben je een opgever. Geen ambities om hogerop te komen? Dan ben je lui. Overgewicht hebben en niet proberen af te vallen? Dan ben je zelfdestructief. Zelfacceptatie wordt niet getolereerd. En klagen over geaccepteerde imperfecties is al helemaal uit den boze.
In extreme gevallen kan dit leiden tot narcisme. In plaats van zichzelf te accepteren, creëert de narcist simpelweg een compleet nieuwe persoonlijkheid. Eentje die in alle opzichten perfect is, puur om maatschappelijke acceptatie te verkrijgen. Dat er slachtoffers vallen, is bijzaak. En de grote vraag is natuurlijk: is dit écht de weg naar geluk? Want geluk ligt niet in verandering…
Ik herinner me dat ik mijn ex ooit het boek “Change We Must” cadeau deed. Het was haar bijbel, het boek dat haar leven op dat moment vormgaf. Maar zelfs zonder het boek te bezitten of ooit gelezen te hebben, sloot ze zich blindelings aan bij een groep die leefde naar hun interpretatie ervan. Ze concludeerden dat iedereen móest veranderen. De titel benadrukte immers dat aspect. Ik heb het boek gelezen, twee keer zelfs, maar ik vraag me af of die mensen het überhaupt één keer hebben opengeslagen.
Het boek van de Hawaïaanse vrouw suggereert ironisch genoeg niet dat we letterlijk moeten veranderen. In tegenstelling tot de heersende mentaliteit benadrukt de auteur dat we helemaal niet hoeven te veranderen, maar eerder moeten begrijpen wie we echt zijn. Door onze eigen authenticiteit te omarmen, kunnen we een dieper gevoel van vervulling vinden. Haar spirituele reis bracht haar uiteindelijk terug naar zichzelf, naar het begin, naar wie ze was voordat ze de reis begon. Als ze dat eerder had beseft, had ze eerder geluk gevonden en had ze niet de schepen verbrandt die haar juist dat geluk hadden kunnen geven.
De titel van het boek betekent niet letterlijk dat we moeten veranderen. Het legt juist de druk van de maatschappij bloot. We móeten veranderen. We móeten ons conformeren. We móeten vooral niet onszelf zijn. Jammer genoeg begreep niemand in die groep dat.
Persoonlijk ben ik een beetje anti-conformiteit. Niet dat ik me overal tegen verzet, integendeel. Maar ik geloof dat conformiteit helemaal niet bestaat. Je bent wie je bent. Hoe sneller je dat accepteert, hoe gelukkiger je wordt.
Ik ben wie ik ben. Verre van perfect, en dat is prima. Mijn reis naar zelfacceptatie heeft me laten zien dat geluk begint met het omarmen van mijn ware zelf, ongeacht de verwachtingen van anderen. Helaas besefte ik dat te laat, waardoor mijn narcistische ex zoveel schade kon aanrichten. Ik probeerde wanhopig te voldoen aan haar wensen en ideeën, hoe onlogisch en onrealistisch die ook waren. Ik accepteerde niet meer wie ik was, alleen nog maar wie zij wilde dat ik was.
In een wereld die schreeuwt om verandering, mogen we niet vergeten dat echte voldoening begint met het omhelzen van onze authenticiteit. Als er al verandering nodig is, laten we dan streven naar een samenleving waarin we worden beoordeeld op ons vermogen om trouw te blijven aan wie we werkelijk zijn, niet op ons vermogen om te veranderen. Want uiteindelijk ligt de ware sleutel tot geluk in het accepteren van onszelf.
– Cliff
