Ik heb het er al eens eerder over gehad. Oud worden. Hoe vooral niet leuk dat is. Mijn eerdere post ging over hoe personen van het andere geslacht je meer zien als een oude wijntje, dan als een hip shotje.
Maar het is niet alleen deze bevolkingsgroep die anders tegen je aan gaat kijken.
Blijkbaar als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt, ben je voor de maatschappij ongeveer net zo nuttig als een hordeur op een onderzeeër. Of als een zonnebank in de Sahara. Je bijdrage loopt aan zijn einde, en je wordt meer als last gezien dan als aanwinst. Neem bijvoorbeeld de zorg. In mijn pre-40er jaren, als ik mij toen bij de huisarts meldde met een fysiek ongemak, werd er meteen een la met onderzoeken opengetrokken. Alles werd in het werk gezet om mij op te knappen. Maar als ik nu durf te klagen over diezelfde oude pijntjes, word ik begroet met een opgewekt: “Oh, dat is de leeftijd”. En de la met onderzoeken blijft hermetisch gesloten.
Zo worstel ik al tientallen jaren met een chagrijnige rug. Ik pop pijnstillers als ware het snoepjes – alleen om de dag al door te komen. Toen ik rond mijn dertigste voor het eerst hiermee bij mijn huisarts kwam, werd ik meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis. Aldaar kreeg mijn lichaam het volledige pret-pakket aan onderzoeken aangeboden. Röntgenfoto’s werden gemaakt. MRI scans. Echo’s. Ik kreeg nog net geen gynaecologisch onderzoek aangeboden. Ze vonden uiteindelijk wat schade aan mijn onderrug wat eventueel chirurgisch op te lossen zou zijn, maar ze wilden eerst aankijken of het met een combinatie van sport en fysio te managen was. Maar om de paar jaar ging ik dan toch weer terug naar het ziekenhuis omdat de klachten bleven volharden. Maar door de jaren heen nam de aandacht die ik hiervoor kreeg, af. Tot het absolute dieptepunt een paar weken geleden.
Want daar zat ik dan. Bij de huisarts. Half verdoofd van de pijnstillers. Met m’n broek op de enkels (hetgeen best ongepast was omdat ik alleen maar rugklachten had). Met de vraag of er alsjeblieft iets aan mijn rug gedaan kon worden. Stiekem hoopte ik dat ze misschien eindelijk eens het mes in me zouden gaan zetten. Maar nee.
Daar was-ie dan: “ja ach, dat is de leeftijd”. Uiteraard protesteerde ik. Want volgens mij waren dit nog steeds dezelfde klachten van de tijd dat het *niet* mijn leeftijd was. Hun advies? Blijf vooral die pillen slikken. “Maar zijn die niet heel slecht voor me als ik die dagelijks slik?” vroeg ik de arts nog verbaasd. Het antwoord was een niet zo subtiel “Ja, maar wat maakt dat uit op jouw leeftijd”. Fijn. Stop die maar in je (rug) zak.
Dus niet alleen kijken leden van het andere geslacht me steeds vaker met de nek aan, nu hebben de mensen uit de zorg zich ook nog eens bij deze groep aangesloten? Wie blijft er dan nog over die zich wel over mij bekommert?
Ouder worden zuigt. En zuigt steeds harder.
– Cliff
