Ik herinner me het exacte moment waarop ik besefte dat mijn relatie met mijn ex gedoemd was. Het moment waarop ze mij aankeek en zei: ‘Je bent zoooo lief.’ Dit simpele compliment was een terugkerend thema in mijn leven. In al mijn relaties heb ik geleerd dat lief en eerlijk zijn nooit genoeg was. Vreemd genoeg blijkt ‘lief’ vrij laag te staan op de lijst van kwaliteiten die vrouwen verlangen bij het zoeken naar de perfecte partner.
Ik ben nooit het grote en sterke type geweest, noch bezit ik de kwaliteiten die vaak worden geassocieerd met een ‘bad boy’. Ik ben niet imposant, geen machoman, niet (heel) rijk, heb weinig status, en ben zeker niet de stoere jongen. Maar ik ben wel eerlijk, beleefd, zorgzaam en open, en blijkbaar… ‘lief’. Helaas lijken de kwaliteiten uit ‘lijst 2’ mij heel weinig punten op te leveren op de schaal van wenselijkheid als het om vrouwen gaat.
Ik kan me mijn middelbare schooltijd nog levendig herinneren, een tijd waarin ik een paar keer verliefd werd. En iedere keer vertelden de meisjes – op wie ik verliefd was – hoe ongelooflijk lief ze me vonden. Om vervolgens jongens te kiezen die allesbehalve waren. Ze vielen op de bad boys, de bullies of gewoon de supercoole jongens, zelfs als ze door die jongens respectloos behandeld werden.
Neem Marianne bijvoorbeeld. Ik was tot over mijn oren verliefd op haar, en ik dacht dat zij hetzelfde voor mij voelde. We zaten niet in dezelfde klas, maar we zochten elkaar wel altijd op in de pauzes. Als twee verliefde tieners liepen we samen door de gangen of deelden we onze koffie en speculaaskoekjes (dat was toen de enige lunchmogelijkheid op onze school). Als ze me tijdens de pauzes niet kon vinden, vroeg ze aan iedereen waar ik was. Ik geloofde echt dat ze smoorverliefd op mij was. En dat het slechts een kwestie van tijd was voordat we echt verkering zouden krijgen. Maar ik had het fout. Vóór het einde van het schooljaar had ze een vriendje, iemand die veel groter en stoerder was dan ik. Een jongen die persoonlijke geheimen over haar achter haar rug om aan zijn vrienden vertelde. Een jongen die haar alleen als een object zag. Een jongen die allesbehalve “lief” was. En toch koos ze ervoor om met hem te gaan en niet met mij.
Marianne was niet de enige. Er waren verschillende meisjes die mij ontzettend lief vonden en mij zelfs als hun beste vriend beschouwden. Maar geen van hen wilde een romantische relatie met mij. Eentje was zelf zó direct, dat ze tegen me zei: “ik vind je echt heel erg lief maar ik zou nooit iets met je kunnen krijgen omdat je zo klein bent”. Ik ben 1.70m. Okay, kleiner dan het landelijk gemiddelde maar nou ook niet echt bepaald een dwerg of zo. Maar goed. Ze kozen uiteindelijk dus allemaal voor de grote, stoere ‘bad boys’. De toekomstige criminelen, oplichters, politici, advocaten of autoverkopers. En het enige dat ik kon doen was vanaf de zijlijn toekijken.
Dit patroon zette zich ook voort in mijn latere leven. Zonder uitzondering kozen mijn exen voor mannen die aan de criteria van lijst 1 voldeden, maar niets van lijst 2 hadden.
“Je bent zooo lief” zei ze.
Ik schrok ervan.
Want “lief” is nooit genoeg.
– Cliff
