Als je in je leven zo vaak als ik de verkeerde mensen bent tegengekomen, dan doet dat wel iets met je. Andere mensen vertrouwen is een uitdaging geworden, zelfs als ik ze al langer ken en ze misschien wel oprecht aardig zijn. Ik denk dat daarin mijn ex de spreekwoordelijke nagel in de doodskist was. Zij was zo’n beetje de enige op deze wereld die ik 100% vertrouwde – en zij bleek uiteindelijk degene te zijn die mij het hardste zou raken. Nogmaals, dat doet wel iets met je.
Ik ontmoet veel nieuwe mensen. Niet alleen maar op mijn “werk” als DJ, maar ook op de vele feestjes die ik bezoek. En uiteraard kom ik dan ook personen van het andere geslacht tegen. En vooral daar merk ik dat ik alle deuren op slot gooi op het moment dat het duidelijk wordt dat ze wel wat meer willen dan alleen een avondje vriendelijk zijn. Het heeft me ontzettend veel energie en heel wat sessies bij de therapeut gekost om de pijn niet meer (bewust) te voelen. De pijn veroorzaakt door een relatie die mij mentaal had vernietigd. Pijn die ik nooit meer van mijn leven wil voelen. Een alles verzwelgende pijn die mijn realiteit zwart deed kleuren. Een pijn die mij deed verlangen naar een leven zonder, desnoods zonder leven.
Ik stond onlangs nog te swingen bij Woodstock, een hippe strandtent die ik al een paar jaartjes tot één van mijn vaste chill plekjes reken. Daar raakte ik aan de praat met Jeanine, een mooie slanke vrouw met donkerblond haar. Ze was een stuk jonger dan ik maar het leeftijdsverschil deed haar blijkbaar niet zo veel. We hebben de hele avond met elkaar gedanst en ook veel gepraat. Over ons werk, onze interesses en ook over onze vorige relaties. Ook zij kwam net uit een relatie die wonden had achtergelaten.
Naarmate de avond vorderde, liet ze doorschemeren dat ze mij wel héél aardig vond. Dat was het moment waarop er ergens in mijn hersenen een knop omging. Ik werd bevangen door een enorme angst. In een fractie van een seconde speelde er een film in mijn hoofd en de laatste scene voor de aftiteling was ondergetekende met wederom een gebroken hart. De film zelf werd mij niet onthuld, maar het einde leek vooraf bepaald – ongeacht hoe het verhaal zich zou ontvouwen.
Nu was de conclusie dat onze interactie tot een romantische verbintenis zou leiden natuurlijk ontzettend voorbarig. Maar het was er één die ik blijkbaar koste was kost leek te willen vermijden. Ik verzon een excuus dat ik vroeg weg moest, deed net of ik haar vraag om mijn telefoonnummer niet hoorde door de harde muziek, en twintig minuten later zat ik weer thuis achter mijn computer geestdodende YouTube filmpjes te kijken.
In het afgelopen jaar bleek dit een terugkerend patroon te zijn. Ik ontmoet iemand, raak aan de praat, en het moment dat zij interesse toont, haak ik af. Ik heb eerder geschreven dat ik op zoek blijf naar mijn zielsverwant, maar het moment dat er een kandidaat zich voordoet, is het moment waarop ik mijzelf wijs maak dat zij het niet kán zijn.
En zo blijft mijn ex mijn leven beïnvloeden. Terwijl ze het niet eens verdiend in mijn gedachte te zijn. Maar als bijna elk litteken op je ziel afkomstig is van één persoon, is het moeilijk om aan haar aanwezigheid in je geest te ontsnappen. Hoe vreselijk ik dat ook vind. En hoezeer ook ze mijn gedachtes niet eens verdient.
Ik hoop oprecht dat ik op een dag kan loskomen uit deze greep die haar nalatenschap op mij heeft en mijn hart weer durf te openen voor anderen. Maar de tijd dringt. Ik word er niet jonger op. Er is een mogelijkheid dat mijn soulmate één van de vrouwen is die ik heb afgewezen, en die gedachte beangstigt me. Als dat zo is dan is er voor mijn levensverhaal nog maar één uitkomst mogelijk. Dat ik uiteindelijk mijn resterende tijd alleen zal doorbrengen.
– Cliff
