Ik mis haar nog steeds. Iedere dag. Althans de vrouw die ik dacht dat ze was. De vrouw van de eerste paar maanden van onze relatie. Die mis ik. Ik heb een Android telefoon en om één of andere reden krijg ik iedere dag van mijn telefoon de melding “Vandaag, x jaar geleden”. En als ik er dan op klik, krijg ik foto’s te zien van een aantal jaren geleden. Foto’s die al lang niet meer op mijn telefoon staan. Géén idee waar die foto’s vandaan komen. Google at its best (or worst).
Maar steevast krijg ik dan foto’s voorgeschoteld van mijn ex en mij. Samen. Op een terras. Op het strand. Op een feestje. Op een festival. Iedere. Keer. Weer. Ik zie het geluk dan in mijn ogen. Ik was zo verschrikkelijk verliefd op haar. Zelfs in de laatste dagen van onze relatie, toen we meer ruzie hadden dan niet – zelfs toen hield ik onnoemelijk veel van haar. Ik ben nog nooit in mijn leven zó verliefd geweest op iemand als toen op haar.
En dat mis ik. Enorm. Ik heb zo lang ik mij kan herinneren maar één doel in het leven gehad. En dat is de ware liefde vinden. Ik weet hoe cringy dat klinkt. Maar het is echt zo. Materialistische dingen interesseren me niets. Ik kan daarom ook niet jaloers zijn op mensen die een mooiere auto hebben dan ik. Of meer geld hebben. Of duurdere spullen. Of een betere baan. Het interesseert me werkelijk waar geen donder. Daarom kon ik zo makkelijk mijn werk laten vallen om haar te helpen toen ze het zo moeilijk had. Want zij was het enige belangrijke in mijn leven.
Waar ik wél jaloers op ben, zijn die gelukkige stelletjes. Van die stelletjes die al bijna hun hele leven samen zijn en nog net zo gelukkig met elkaar als op de eerste dag.
Ik dacht dat ook gevonden te hebben. Iemand waar ik oud mee zou worden. Iemand waarmee ik de hele wereld af zou reizen. Ik heb nog steeds in mijn internet browser een folder vol met links naar dingen die ik met haar wilde doen. Een reis naar het noorderlicht. Of een reis naar een dark-sky park (om naar de sterren te kijken). Een romantische vakantie naar Maui. Een safari. Het Burning Man festival. Een voorstelling van “Another Kind of Blue”. En nog veel meer. Het is er nooit van gekomen. Voor sommige dingen had ik de tickets al. Maar ja. Toen maakte ze het uit.
Al mijn vrienden (zonder uitzondering) hebben een vrouw of een vriendin. En allemaal ogen ze gelukkig. Ik ben de enige vrijgezel. En dat doet wel eens pijn, ja.
Maar goed. Ik mis haar dus nog steeds. Iedere dag. Ook al bestaat die vrouw waar ik toen zo verliefd op was niet meer. En heeft ze misschien wel nooit bestaan. Ik ben nog steeds verliefd op wat waarschijnlijk een waanbeeld is. Een droom. Een droom waar ik zo vreselijk ruw uit ontwaakte. We zijn nu meer dan 2,5 jaar uit elkaar en er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. En het meest frustrerende is misschien wel dat ik weet dat zij geen moment aan mij denkt. Vanaf dag één dat ze het uitgemaakt had, was ik uit haar gedachte verdwenen. Dat weet ik zeker. Dat gevoel dat we iets speciaals waren, zo’n één-in-een-miljoen stel, dat we voor elkaar bestemd waren, dat gevoel heeft zij nooit gehad. Ik ben slechts een ex. “Een” ex. Niet eens “De” ex.
En de enige manier waarop ik er mee kan omgaan, is het van mij af schrijven. In een blog waarvan niemand het bestaan weet.
