LHBTIQ. Mis ik een letter? Ik weet het niet. Het interesseert me ook niet. Niet omdat ik iets tegen homosexuelen heb, of transgenders eng vind, of wat dan ook (ik weet niet eens waar al die letters voor staan), nee, omdat ik het een compleet non-issue vind. Zowel mijn zus als mijn dochter vallen op vrouwen. In beide gevallen was mijn reactie toen ik het hoorde: “Ja, dus?”. Ze hadden net zo goed kunnen zeggen dat ze op blond vallen. Of alleen op Italianen. Zolang het maar van het menselijk ras is, is het mij om het even.
Dat betekent niet dat mijn reactie de juiste was. Want ook al is het een non-issue voor mij, dat is het zeker niet voor hun. Niet omdat ze moeite hebben met hun sexualiteit of hun geslacht, maar omdat anderen moeite hebben met hun sexualiteit of hun geslacht. En dat is iets wat ik nog wel eens wil vergeten. Dat ze het niet makkelijk hebben in onze maatschappij. Zeker niet in een maatschappij waar zoveel culturen door elkaar lopen. Wij Nederlanders zijn van nature zeer tolerant. Maar een hoop mensen van andere culturen zijn dat niet. Zelfs een hoop Nederlanders zijn dat niet (meer). Voor sommigen is het zelfs een doodzonde als je op iemand van hetzelfde geslacht valt. Of als je je als man vrouwelijk kleedt en/of gedraagt. Of als vrouw mannelijk.
Als hetero-sexuele man kan ik me niets voorstellen bij de problemen die zij dagelijks ondervinden. De opmerkingen, de discriminatie, het pesten, dingen als dat zijn niet eens het ergste. Ik bedoel, ik ben een klein manneke en ben ook mijn hele leven gepest met mijn lengte. Maar het onbegrip… Dat sloopt je. Als de halve wereld denkt dat je een ziekte hebt, of dat je je aanstelt, of dat het een keuze van je is geweest om op personen van hetzelfde geslacht te vallen. Dat is killing. Of erger nog: het besef dat je in het verkeerde lichaam bent geboren. Dat is net zo erg als geboren worden zonder armen of benen. Je bent niet wie je had moeten zijn.
En dat onbegrip blijft, ook al kan de wetenschap inmiddels aantonen dat iemand echt in het verkeerde lichaam geboren kan zijn. Dat er tijdens de embryonale fase iets is mis gegaan waardoor het lichaam zich verkeerd ontwikkelt. Wat weinig mensen weten, is dat het embryo als vrouw ontstaat en pas onder invloed van hormonen mannelijke geslachtskenmerken kan krijgen. Gaat er hier iets mis, dan blijft je lichamelijk vrouw terwijl je DNA zegt dat je man bent. Of andersom. Je lichaam wordt man terwijl je eigenlijk vrouw bent. En alles daar tussenin kan dus ook. Dat je zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtskenmerken ontwikkelt.
Maar ook al zou je in het juiste lichaam geboren zijn, wie je liefhebt zou niet uit moeten maken. En wat je zou willen zijn, ook niet. Die hokjes zouden er niet moeten zijn. Je bent mens, of je bent het niet.
