18 juli 2022
En dat is 3.
Voor de derde keer in evenzoveel jaren gaan we uit elkaar. Goed, dit keer gaan we niet als stel uit elkaar, maar voor mij voelt het net zo erg als de vorige twee keren. En weer laat ze me emotioneel compleet vernietigd achter. En weer besef ik me dat ik het slachtoffer ben van een narcist. Twee jaar van psychotherapie zo door het afvoerputje. Een nieuwe afspraak met de psychotherapeut is alweer gemaakt…
Maar laat ik bij het begin beginnen. 2016. Het jaar dat we officieel verkering kregen.
De hele voorgeschiedenis laat ik even voor wat het is. Dat is een verhaal op zich. Hoe we uiteindelijk bij elkaar kwamen, is nu ook even niet belangrijk. Wat wél belangrijk is, is dat ik mij nog nooit zo gelukkig heb gevoeld als in die eerste paar maanden van onze relatie toen. Het was de gelukkigste periode van mijn leven. Ik heb een zwaar leven gehad. Heel zwaar. Maar in die eerste drie maanden was ik blij met alles wat er in mijn leven gebeurd was. Want als mijn leven ook maar een heel klein beetje anders had gelopen, had ik haar misschien nooit ontmoet. Voor mij viel toen alles op zijn plek. Ik was bij mijn einddoel. Vanaf nu zou ik alleen nog maar volmaakt gelukkig zijn. Met haar. Ik had mijn soulmate gevonden.
Hoe mis kan je het hebben…
Wat ik toen nog niet wist, is dat ze een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft. Narcisten zijn mensen die diep van binnen erg onzeker zijn. Ze haten hun werkelijke ik. Daarom creëren ze een nieuwe persoonlijkheid. Eentje die succesvol en zelfverzekerd lijkt. Die constant op zoek is naar narcistische voeding: mensen die vertellen hoe geweldig ze zijn. Die ze op handen dragen. Die alles voor ze willen doen. Die ze in het middelpunt van het universum plaatsen. Die narcistische voeding kunnen ze van één persoon krijgen, maar liever van meerdere personen tegelijkertijd. Een groep. Het lieftst een dynamische groep met veel verloop omdat vroeg of laat mensen er altijd achter komen dat dit persoon helemaal niet zo geweldig is. Maar halen ze hun narcistische voeding van één persoon – meestal hun partner – dan is het resultaat uiteindelijk altijd dat het slachtoffer mentaal compleet vernietigd wordt. Zoals mij dat ook zou gebeuren.
Alle narcisten gaan hetzelfde te werk waardoor ze eigenlijk heel erg voorspelbaar zijn. Maar dan moet je een narcist wel kunnen herkennen en ook nog eens sterk genoeg zijn om ze te weerstaan. De eerste drie maanden in een relatie zijn ze de perfecte partner. Ze weten precies uit je te peuteren wat jouw ideaalbeeld van een partner is. En dat is de rol die ze dan aan nemen. Net zoals ik dat had, waan je je in de hemel. Je kan je niet gelukkiger voelen. En zodra ze dát beeld in je hoofd hebben verankerd, veranderen ze. Drastisch. Ik kan mij de dag nog ontzettend goed herinneren.
We waren met z’n tweetjes in een Salsa club. We hadden veel plezier; we probeerden allebei Salsa te dansen maar dat ging ons niet echt goed af. Zeker omdat dit eigenlijk de eerste keer was dat we in een Salsa club terecht waren gekomen. Na een half uurtje ging ik even wat te drinken halen. Ik vroeg wat zij wilde. “Droge witte wijn” antwoordde ze met een glimlach. Ik liep naar de bar, bestelde twee wijntjes en liep met de glazen in mijn hand weer terug. En daar stond ze. Met een gezicht op onweer tegen de muur geleund. Ik gaf haar haar wijntje en vroeg wat er aan de hand was. Ze zette haar glas op een tafeltje en zonder me aan te kijken antwoordde ze nors “niets”. Eerst dacht ik dat iemand haar misschien had aangesproken toen ik weg was. Ik vroeg haar dan ook of er iets gebeurd was toen ik weg was. “Laat maar” was haar antwoord. Ik probeerde nog een beetje quasi-leuk salsa te dansen (in m’n eentje) maar ze keek me niet aan. Na 5 minuten zei ze “ik wil naar huis” en liep naar de uitgang. Ik zette mijn glas neer en volgde haar naar buiten. Buiten vroeg ik nogmaals wat er aan de hand was. Geen antwoord. “Heb ik iets gedaan?” vroeg ik terwijl ik mijn arm om haar heen sloeg. Ze gooide mijn arm van haar schouder en antwoordde boos “als je dat niet eens door hebt, ga ik het je niet vertellen ook”. Gedurende al die jaren dat we bij elkaar waren, ben ik er nooit achter gekomen wat ik die avond fout gedaan zou kunnen hebben, gedurende die 2 minuten die ik weg was om de drankjes te halen. Heb ik iets gezegd? Lelijk naar haar gekeken? Ik heb niet naar andere vrouwen gekeken. Ik heb het juiste drankje besteld. Die twee minuten heb ik duizend keer in mijn hoofd opnieuw afgespeeld. Maar de conclusie was altijd hetzelfde. Ik heb niets gedaan wat haar gedrag zou kunnen verklaren. En nu, 6 jaar na dato weet ik het nog steeds niet. Ik heb het haar meerdere malen gevraagd maar ze gaf er nooit antwoord op. Inmiddels weet ik dat dit één van de vele truukjes uit het repertoire van de narcist is. Laat de ander denken dat ze iets fout hebben gedaan. En “straf” ze door niet meer de ideale partner te zijn. Het resultaat was dat ik ging compenseren. Ik ging nog meer mijn best doen om haar te plezieren. Want ik wilde die perfecte vrouw weer terug. En ik ging haar nog meer narcistische voeding geven. En dan heeft de narcist je waar ze je hebben wilt. Onder controle. Ze heeft je vanaf nu volledig onder controle.
Na een weekje mijn stinkende best te hebben gedaan om het haar weer naar haar zin te maken, sloeg ze weer om. Was ze weer even een paar dagen die ideale vrouw. Psychologen noemen dit de “love-bombing” fase. Gedurende een paar dagen wordt je weer beloond voor je gedrag en zijn ze weer jouw ideaalbeeld. En dan begint het spelletje weer van voren af aan. Weer “gebeurt” er iets. Weer doe je iets fout waardoor ze weer een tijdje lang boos op je zijn. En terecht volgens hun – ook al kom je er nooit echt achter wat het nou is dat je fout hebt gedaan. Gedurende deze periode wordt je volledig ge-“gaslight”. De term “gaslighting” komt van een klassieke film met dezelfde naam. Een man verstopt iedere dag spullen in het huis, en laat zijn vrouw geloven dat zij het kwijt heeft gemaakt of expres verstopt heeft. Na een tijdje gaat de vrouw hem geloven en gelooft ze dat er iets mis met haar is. Ze ontwikkelt een zelf-haat (waarom doe ik de hele tijd dingen om mijn man van slag te maken?) en doet haar uiterste best om haar man tevreden te houden. Tot in het extreme. Dat gaslighten deed mijn vriendin dus ook. Om een voorbeeld te noemen: we waren zelden tegelijkertijd in het weekend vrij, en als het dan eindelijk voorkwam, spraken we voor dat weekend af samen allemaal leuke dingen te gaan doen. Ik kan mij nog goed herinneren dat we afgesproken hadden om op een zaterdag dat we allebei vrij waren iets leuks te gaan doen. Misschien gewoon in de auto stappen en lekker door het land rijden en kijken waar we uitkomen. Ik had het in mijn agenda gezet. Die bewuste ochtend vroeg ik haar verheugd wat we gingen doen, waar we naar toe zouden rijden. Verbaasd keek ze me aan en zei: “Maar Cliff, ik ga vanmiddag en vanavond met m’n vriendinnen weg. Dat weet je toch? Daar hebben we het uitgebreid over gehad! Hoe kan je dat nou vergeten zijn!”. Ik ging, net als die vrouw in de film, twijfelen aan mijn eigen mentale gezondheid. Hoe kon ik zoiets belangrijks vergeten zijn? Hoezo kan ik mij de teleurstelling niet herinneren die ik ongetwijfeld gevoeld zou hebben toen ik hoorde dat onze plannen niet door zouden gaan? Later zou ik er achter komen dat dit pure gaslighting was.
Dit ging zo twee jaar door. Het was op een gegeven moment zo erg, dat ik mij door liet verwijzen naar de neuroloog in het ziekenhuis. Want er moest wel wat mis met mij zijn omdat ik altijd alles vergat. Uiteraard konden ze niets vinden.
Ik kan nog vele voorbeelden noemen. Maar het resultaat was dat ik compleet ge-brainwashed was. Ik had maar één doel in het leven. En dat was het haar naar haar zin te maken. Want ik wilde die vrouw terug van die eerste 3 maanden. Dus ze hoefde maar met haar vingers te knippen en ik stond er voor haar. Ze ging naar feestjes zonder mij (partners zouden zogenaamd niet uitgenodigd zijn). En als we al samen naar bijvoorbeeld een festival gingen, dan was ik haar meestal binnen een paar uurtjes kwijt.
Ze was ook heel actief op social media. En dan vooral Facebook. Ze postte links en rechts foto’s van de feestjes waar we naar toe gingen. Meestal vergezeld van een paar regels tekst hoe geweldig het daar was. Maar één saillant detail: ik stond op geen enkele foto. Noch noemde ze mij in haar berichten. Als we 100 foto’s hadden gemaakt en er was er één waar ik niet op stond, dan was dat de foto die ze op facebook plaatste. Op geen enkele manier was te zien dat ze daar met mij was. Sterker nog, op geen enkele manier was te zien of te lezen dat ze überhaupt een vriend had. Er waren misschien twee, drie foto’s waar ik met haar te zien was. En die waren door andere mensen geplaatst en daar was zij dan in getagd. Ze reageerde nooit op die foto’s. Zelfs niet met een “like”. Want dat zou betekenen dat die foto op haar tijdlijn terecht zou komen. En dat wilde ze niet. Ik begreep nooit waarom ze mij verborg. Nu wel, want ook dat is typisch narcisten gedrag. Als haar (mannelijke) vrienden of collega’s er achter zouden komen dat ze een vriend had, dan zouden die haar niet de aandacht geven die ze nu van hun ontving. Ze is een mooie, jonge vrouw en mannen zwermen om haar heen als bijen om bloemen. En ze vindt die aandacht prachtig. Het is perfecte narcistische voeding. Hoe meer mannen met haar flirten en verliefd op haar zijn, hoe beter. En zij flirtte net zo hard terug. Zelfs waar ik bij was.
Zoals ik zei, ging dit twee jaar door. We hadden in die tijd erg veel problemen met haar ex-vriend. Hij bedreigde ons regelmatig. Om een dossier hierover op te kunnen bouwen, had ik een app gedownload voor mijn telefoon die continu audio opnam via de microfoon. Op die manier kon ik, als er weer eens een incident was, altijd de laatste 3 uur terugluisteren en opslaan. Wat ik toen nog niet wist, was dat die app mij duidelijk zou maken waar mijn vriendin mee bezig was.
Na weer de zoveelste ruzie met mijn vriendin, waarin ze weer riep “Cliff, dat heb ik verdorie nog geen tien minuten geleden gezegd!” drong het opeens tot mij door dat ik dat na kon luisteren. Dat heb ik toen gedaan en toen bleek dat ze de dingen die ze beweerde gezegd te hebben, helemaal niet had gezegd. Of dat ze dingen compleet verdraaide. Dat ze A zei, en dan beweerde dat ze B gezegd had. Toen pas begon ik te vermoeden dat er iets mis was. Niet met mij, maar met haar. Na een paar keer confronteerde ik haar hiermee. Daar schrok ze erg van. Dit was de eerste keer dat ik er doorheen prikte. Ze zei weer dat ze iets gezegd had en dat ik dat wéér vergeten was. Ik zei toen: “mijn telefoon neemt tegenwoordig alles op. Zullen we het even naluisteren?”. Ze trok wit weg en keek verschrikt op. Heel even maar. Daarna werd ze ontzettend boos. Ze probeerde de situatie om te draaien. “Het gaat er niet meer om of ik dat wel of niet gezegd heb! Het gaat er om dat jij gesprekken opneemt! En me niet gelooft als ik iets zeg!, En mij blijkbaar niet vertrouwd!”. Uiteraard wist zij al langer dat ik die app had, maar nu pas besefte ze zich dat ik die app ook kon gebruiken om haar ongelijk aan te tonen. Die ruzie was de ommekeer in onze relatie.
Vanaf het moment dat de narcist door heeft dat de ander haar spelletjes doorziet, gaat ze op zoek naar nieuwe narcistische voeding. Want jij bent nu “damaged goods”. Je werkt niet meer naar behoren. En het wordt tijd om op zoek te gaan naar een werkend exemplaar. Nieuwe voeding dus. Haar telefoon was vanaf dat moment verboden gebied. Ze was continu met mensen aan het appen. Altijd. De hele dag door. En nooit zei ze ook maar één woord over met wie ze aan het appen was. Wat wel duidelijk was, was dat ze iets voor me verborg. Heel vaak was ze aan het appen met iemand en sloeg ze haar telefoon geschrokken dicht als ik binnen kwam lopen, terwijl ze midden in het typen van een bericht zat. Of dan lag zij in bed ‘s ochtends terwijl ik al wakker was. En dan zag ik haar door de kier naast de deuropening druk appen terwijl ze niet door had dat ik haar kon zien. En als ik dan aan kwam lopen, sloeg ze snel haar telefoon dicht en deed ze alsof ze sliep. Ook zag ik wel eens whatsapp pop-upjes op haar telefoon verschijnen. Van mannen die ik niet kende. “Oh, dat is een collega” zei ze dan als ik vroeg wie dat was. Alleen wist ik precies wie haar collega’s waren. En deze mannen waren absoluut niet haar collega’s. Bovendien zag ik in die pop-ups vaak hartjes en kus-emojis voorbijkomen. Dus als het al een collega zou zijn, dan was het sowieso niet een standaard collegiaal overleg wat gevoerd werd.
Niet lang daarna dumpte ze me voor de eerste keer. Gewoon, van de ene dag op de andere. Middels een Whatsapp berichtje. Op 30 december 2018 om precies te zijn. We zouden de volgende dag eigenlijk naar een Oud & Nieuw feestje gaan. Zij is uiteindelijk wel gegaan. Ik heb toen voor het eerst in mijn leven Oud & Nieuw alleen doorgebracht. De donkerste dag in mijn leven. Want ofschoon ik nu precies wist wat voor vrouw het was, het zit zo in je systeem dat je alles voor haar wilt doen om maar weer die eerste drie maanden terug te krijgen, dat het voelt alsof je je soulmate kwijt bent geraakt. Want zo zag ik haar ondanks alles nog steeds. Als mijn soulmate. En puur gebaseerd op die eerste drie maanden van de relatie.
Maar goed, ik weet nog steeds niet of ze me toen dumpte omdat ze dacht een nieuw slachtoffer gevonden te hebben. Feit blijft dat ze twee maanden later weer op m’n stoep stond om te vragen of ik met haar wilde koffie drinken. Natuurlijk wilde ik dat. Want nogmaals, ofschoon ik precies wist wat voor persoon ze was, hoopte ik eigenlijk dat ik het fout zou hebben. Dat ze eigenlijk een heel lief persoon is. Of dat ze inmiddels veranderd zou zijn.
We kregen steeds meer contact. We waren een jaar eerder, vlak voordat ze het uitmaakte, expres vlak bij elkaar gaan wonen in Zandvoort. We woonden letterlijk om de hoek van elkaar op hemelsbreed nog geen 100 meter afstand (nog steeds trouwens). We deden alles wat stelletjes deden. Eigenlijk gingen we verder op de manier waar we geëindigd waren. Met het grote verschil dat ze mij heel duidelijk maakte dat we géén relatie hadden. Ook al zagen we elkaar dagelijks. Gingen we samen naar verjaardagen van familie toe. Sliepen we met elkaar. Vierden we de feestdagen samen. Er was geen verschil met een jaar eerder. Maar ik mocht absoluut tegen niemand zeggen dat ze mijn vriendin was. Net als dat ze tegen niemand zei dat ik haar vriend was.
Er was ook geen verschil in de spelletjes die ze speelde. Het gaslighten, het love-bomben, het trekken en weer afstoten. Alles was hetzelfde. En onderwijl ging het mentaal alleen maar slechter met me. Want nu liet ik het allemaal bewust toe. Want ik wilde niets liever dan dat we uiteindelijk tóch weer een stel zouden zijn. Ik was verslaafd aan de gedachte dat als ik maar mijn best deed, het weer zou worden als in het aller begin…
Maar in haar ogen was ik een tijdelijke fix. Blijkbaar had ze me iets te vroeg gedumpt, voordat ze definitief een nieuwe supply had gevonden. Soms liet ze dagen niets van haar horen en antwoordde ze mijn appjes niet. En ik kreeg nooit te horen waar ze was. Ook achteraf niet. Ze hoefde me niet alles te vertellen zei ze dan. We hadden tenslotte geen relatie. Maar het was duidelijk dat ze continu op zoek was. Naar nieuwe supply.
Een half jaar later vond ze die. Narcisten zijn erg gecharmeerd van sektarische groepen. Groepen mensen die, als je je aansluit, niets anders doen dan zeggen hoe geweldig je bent. Zo kwam zij in aanraking met “Essence”. Een zelf-hulp bedrijf die “cursussen” organiseert met een groot sektarisch gehalte. Een week lang word je als groep opgesloten in een ruimte zonder ramen en zonder klok. Een week lang word er door een “trainer” op je ingepraat. Je moet belachelijke dingen doen. En uiteindelijk is dé opdracht die je meekrijgt het aandragen van andere mensen om óók de cursus te doen. En als beloning mag je dan helpen. Ofschoon zo’n weekje €1200 voor een deelnemer kost, moeten de oud-deelnemers dan bijvoorbeeld voor het eten zorgen van de nieuwe groep. En dat eten moeten ze uit eigen zak bekostigen. Ik ga verder niet in op wat een ongelooflijk eng bedrijf dat eigenlijk is. Daarover is genoeg te vinden op het internet. Maar na die cursus (welke 2x een week duurde), dumpte ze me voor de tweede keer. Dit keer omdat ik niet in haar leven zou passen. En omdat ze gehoord zou hebben van mensen dat ik vreselijke dingen over haar gezegd zou hebben. Terwijl ik haar alleen probeerde te beschermen voor die groep.
Meteen na de laatste dag van die cursus, vlak voor kerst 2019 dumpte ze me voor de tweede keer. Ik weet nog steeds niet of dat was omdat ze een nieuw slachtoffer had ontmoet (op die cursus komen ook heel veel rijke, vrijgezelle mannen af) of omdat ze genoeg narcistische voeding van de groep als geheel kreeg. Feit blijft dat ik weer als oud vuil aan de kant werd gezet. Mijn gevoelens waren onbelangrijk. Narcisten hebben nul empathisch vermogen.
Dit keer stond ze niet weer na een paar weken voor mijn deur. Logisch want ik hoorde van kennissen dat ze heel erg veel bezig was met die Essence groep. Wat is er beter dan één persoon die je vertelt dat je geweldig bent? Inderdaad. Een hele groep. Maar misschien had ze wel al een nieuw vriendje.
Ik was mentaal compleet verwoest. Ik was een hopeloos stukje ellende geworden. Geen schim van de man die ik was voordat ik haar leerde kennen. Ik was zwaar depressief. Moest iedere dag een reden verzinnen om m’n bed uit te komen. Ik heb twee fantastische kinderen en zij zijn de enige reden dat ik in die tijd niet van het dak ben afgesprongen. Ik ben in therapie gegaan maar daar na anderhalf jaar gestopt omdat ze me niet konden helpen. De schade was te groot. Ik zou ermee moeten leren leven of meer specialistische hulp zoeken.
Ik zocht veel afleiding. En om het te proberen te begrijpen, was ik veel gaan lezen over mensen met een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Nadat ik meerdere boeken en artikelen had gelezen, kon ik met zekerheid zeggen dat ze een narcist was. Alles wat in die boeken beschreven werd, klopte tot op de letter. Alsof de schrijvers de afgelopen jaren stiekem met ons hadden meegekeken en onze relatie als voorbeeld voor hun boeken hadden gebruikt. Alles. Werkelijk alles klopte precies. Van de love-bombing in de eerste 3 maanden, tot het gaslighten. Het afstoten en weer naar je toe trekken. Het moment dat ze op zoek gaan naar een nieuwe supply. En de manier waarop je gedumpt wordt als ze die eenmaal gevonden hebben. Alles was exact zoals het bij ons was gegaan.
In het boek stond ook beschreven wat er zou gebeuren als ze écht een nieuwe supply hebben gevonden. Dan hoor je ook meteen een aantal jaren niets van ze. Alsof je niet bestaat en nooit bestaan hebt. De laatste fotootjes van mij werden van haar facebook albums verwijderd. Ze vroeg haar vrienden en haar familie mij te ontvrienden en te blokkeren van social media. Niets wees er op dat ik ook maar één seconde in haar leven ben geweest.
Maar je verdwijnt nooit uit de gedachte van de narcist. Want de controle die ze over je hadden, is verslavend voor hun. Plus dat ze altijd ergens op willen kunnen terugvallen mocht hun huidige supply verdwijnen. En in alle boeken stond beschreven dat ze meestal na een jaartje of twee weer contact met je zullen opnemen. Alleen maar om te peilen of je nog als backup zou kunnen dienen. Zo ook zij. Begin dit jaar kreeg ik uit het niets een appje van haar. Of we misschien een keertje af zouden kunnen spreken om wat oud zeer weg te halen. Oh, en ze wilde ook peilen of ik interesse had een “project” met haar te doen. Ik was tenslotte IT-er. Ze vertelde in dat appje dat ze alles vergeven en vergeten had en het een plekje had gegeven. Zelf begreep ik niet helemaal wat er mij te vergeven viel, maar soi. Ik antwoordde dat ik eigenlijk geen IT werk meer deed (ik vertelde niet dat dit kwam omdat ik door mijn mentale toestand enorme concentratie problemen had). Verder vertelde ik dat ik blij voor haar was dat ze het een plekje had kunnen geven, maar dat dat voor mij compleet anders was. Dat het gat waar ik in viel nadat ze de relatie verbrak, diep en donker was. Dat het al mijn energie heeft gekost om daar uit te kruipen. Maar dat ik nog steeds niet voor de volle 100% hersteld was. Haar antwoord? “Oh, je doet geen IT werk meer? Nou dan laten we het maar even. Dan neem ik in een later stadium nog wel een keer contact op”. Geen woord over het persoonlijk aspect. Over mijn gevoelens. Over mijn problemen.
Toch stuurde ze me twee maanden later weer een appje. Dat ze toch heel graag met mij wilde praten over het project. Zwak als ik ben, ging ik hiermee akkoord. We spraken af op het strand. Als een tiener die naar zijn eerste date ging, had ik mij in mijn leukste kleding gehesen. Nog even snel naar de kapper gegaan. Het gesprek was eigenlijk heel prettig en voelde heel vertrouwd. We hebben het amper over het project gehad maar over van alles en nog wat. Hoe het met ons ging. En over de kinderen. Ik vertelde haar wel meteen dat ik liever niets wilde horen over eventueel nieuwe vriendjes omdat ik dat niet zou kunnen handlen.
Ik heb haar verteld over hoe de afgelopen twee jaar voor mij waren. Dat ik zwaar depressief was geweest. En dat ik ontzettend bang ben haar ooit met een eventuele nieuwe vriend tegen te komen. Dat dat mijn grootste nachtmerrie is. En als dat wel zou gebeuren, dat ik waarschijnlijk compleet zou instorten. Ik hield nog steeds ontzettend veel van haar. Dat laatste vertelde ik er maar niet bij, maar dat was eigenlijk wel overduidelijk. Ik was daar heel open en eerlijk in. Zij leek dat te respecteren. Vroeger stuurde ik haar altijd berichtjes of schreef briefjes met de tekst “You are, and will always be, my dreamgirl”. En zo is het. Tot op de dag van vandaag heb ik het gevoel dat we bij elkaar horen.
Ook zei ik haar dat ik moest nadenken of ik dit project wel wilde doen omdat dat zou betekenen dat we toch weer in elkaars leven zouden zijn. Sterker nog, we zouden eigenlijk businesspartners worden. Maar mijn overlevingsstrategie van de afgelopen 2 jaar was al mijn herinneringen en gevoelens diep weg te stoppen. Ik vermeed plekken waar zij misschien ook zou kunnen komen. Ik deed geen boodschappen meer bij de supermarkt bij ons om de hoek omdat ik wist dat zij haar boodschappen daar ook deed. Zo ben ik die jaren doorgekomen. En als ik weer met haar om zou gaan, dan zou er ongetwijfeld weer een hoop naar boven komen. En afhankelijk van hoe ik me daar bij zou voelen, zou ik beslissen of ik het project wel of niet zou doen. Maar het eerste wat ik voor haar kon doen, was het ontwerpen van een logo. Daar ging ik mee akkoord omdat dat hooguit een paar dagen zou duren. Een goede test-case om erachter te komen hoe we samen met elkaar om zouden gaan en hoe dat voor mij zou voelen.
Na dat gesprek appten we vrij veel met elkaar. We stuurden ideeën heen en weer over het logo. En ze was altijd super complimenteus. Ik was een “tovenaar”. Ik begreep haar als geen ander. Het ene compliment na het andere compliment. Op een gegeven moment appte ze: “of je nu wel of niet beslist om het project te doen, we moeten echt weer eens samen een wijntje gaan drinken! Op een wijn date gaan!”. Die “wijn date” kwam niet veel later. We spraken ‘s avonds af bij een strandtent en hebben de hele avond heerlijk met elkaar gekletst. Het voelde als vanouds. Voor mij was het heerlijk om eens zonder verdriet en woede aan haar te kunnen denken. Ook was het onwerkelijk dat na 2 jaar, ze hier weer naast me zat. Ze repte met geen woord over de Essence groep. Blijkbaar deed ze daar niets meer mee. Maar nu had ze iets anders waar ze heel erg druk mee bezig was. Ze was helemaal gek van Hawaiï en hun levenshouding. En vooral de spirituele reis van Nana Veary sprak haar aan. Het boek waarin Veary haar reis beschreef, koesterde ze alsof het de bijbel was. “Change We Must”. Ze zat wederom bij een groep die dezelfde spirituele reis willen ondergaan. Ze had in weze de Essence voor een ander groep ingeruild. Onderbewust gingen er meteen allerlei alarmbellen bij me af, maar ik koos ervoor die te negeren. Tenslotte, Ik had nooit verwacht dat ik ooit nog zo met haar zou zitten. Ik voelde me blij en gelukkig. Mijn lichaam en geest herinnerde zich de verslaving nog. Ze gedroeg zich heel flirterig. Maakte opmerkingen als “we zien wel wat er tussen ons groeit en bloeit”.
Ik vertelde haar dat ik best wel met haar dat project zou willen doen, maar herhaalde dat ik echt ontzettend bang was haar te zien met een andere man. Ze zei dat zoiets altijd kan gebeuren natuurlijk. Dat ze iemand tegen zou komen. Ze zei: “ik ga nu ook wel eens naar salsa avonden hier bij een strandtent. En daar dans ik ook gewoon met mannen. Dus eigenlijk kan het nu al gebeuren dat je me met een andere man tegenkomt”. Wat ze eigenlijk met niet zoveel woorden zei, was dat ze geen vriend had, maar wel met andere mannen omgaat.
Toen we na die date beiden in ons eigen huis weer thuis waren gekomen, appte ik haar dat ik het allemaal heel bijzonder vond. Dat we zo weer tot elkaar gekomen waren. Dat er toch iets speciaals is dat ons bindt. Ze antwoordde dat dat wel bij ons paste omdat wij allebei apart en bijzonder waren.
Een paar dagen later besliste ik dat ik dat project met haar zou doen. Het moment dat ik haar dat vertelde, was het moment van de omslag. Opeens appte ze me amper meer. En als ze me appte, was het koel en zakelijk. Ik had een paar keer gehint op een herhaling van onze wijn-date, maar daar reageerde ze nooit op. Alleen op de momenten dat ze voelde dat ze me aan het verliezen was, appte ze en zei ze dat we weer even op het strand af moesten spreken voor een kopje koffie. Die gesprekken gingen altijd hetzelfde. Ik vertelde haar dan dat dit nog steeds best moeilijk voor me is, dat ik er blijkbaar heel anders in sta dan zij. Tijdens die gesprekken was ze dan weer heel lief en aardig en wilde ze niet over het project praten want dit was even belangrijker. En dan voelde ik me weer goed en begon het weer van voren af aan. Wederom dagen geen antwoord op mijn appjes. Meestal las ze ze pas een dag later en antwoordde ze nog niet. En wederom was ieder antwoord koel en zakelijk. Ze vertelde me tussendoor wel dat ze ontslag had genomen bij haar huidige baan. En dat ze een conflict had bij een andere zakelijk contact. Beiden waren erg belangrijk voor het project dat we deden. Niet omdat het niet zonder hun kon, maar omdat zij de eerste klanten geweest zouden zijn.
Afgelopen maandag was het weer een aantal dagen geleden dat ik iets van haar hoorde. Dat terwijl ik met iets bezig was voor haar, dat binnen een paar dagen af moest zijn. En ik zat te wachten op belangrijke informatie. Ze vroeg of ik een leuk weekend had gehad en ze vertelde me dat ze dit weekend op een festival was geweest in het dorp. En dat het erg leuk was. Ze vroeg of ik nog gegaan was. Ik antwoordde dat ik die dag zelf moest draaien (ik ben ook DJ), maar dat ik waarschijnlijk toch niet gegaan was omdat ik nog steeds bang ben haar tegen te komen met een eventueel nieuw vriendje of zo. Let wel, in al die tijd heeft ze niets gezegd over of ze wel of niet vriendjes heeft gehad in de afgelopen paar jaar. En of ze wel of niet iemand date nu. Deels natuurlijk ook omdat ik dat gevraagd had. Maar het is duidelijk dat ze iets verbergt voor me. Want als er verder niemand zou zijn, zou ze dat meteen gezegd hebben, om mij gerust te stellen.
Ik zei dat dit voor mij nog steeds een emotionele achtbaan is. Daar antwoordde ze op dat ze de dag ervoor er ook over na zat te denken of dit wel goed is wat we doen. Want ze zei dat ze het niet fijn vond dat ze een deel van haar leven moest verbergen omdat het anders moeilijk en/of te confronterend voor me zou zijn. Ik antwoordde daar weer op dat ik heel goed bij mezelf te rade moest gaan waarom ik het eigenlijk deed. “Wat hoop ik te bereiken? Doe ik het voor het werk (want dat vind ik echt wel leuk om te doen en het idee staat me ook enorm aan) of hoop ik toch op iets anders?” was letterlijk wat ik haar appte. Haar antwoord: “Ja maar dat andere gaat niet meer gebeuren. Dat weet ik heel zeker”. Over een klap in je gezicht gesproken. Vervolgens zei ze ook dat we het maar beter los kunnen laten. Het contact en het project. Beide waren een paar weekjes geleden nog heel belangrijk voor haar. Het belangrijkste in haar leven. En nu liet ze dat wederom vallen alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Ik heb haar daarna nog een paar berichtjes gestuurd. Haar gezegd dat ik het heel erg jammer vond dat het wéér tussen ons moet eindigen. Dat ze dus voor altijd voor mij “the one that got away” blijft. En dat ik ermee zal moeten leren leven dat ik “gewoon een exje” voor haar ben. Maar dat ze nooit moet vergeten wat het was dat wij samen gehad hadden. Dat het niet zomaar “iets” was. En dat het enig dat mij resteert, is met veel verdriet terugkijken op de periode dat wij een stel waren.
Ook vroeg ik aan haar wat de aanleiding was dat zij er dit weekend ook aan gedacht had. Dat we het beter kunnen beëindigen. Tot op heden heb ik geen reactie gehad op mijn appjes. Niet op mijn appje waarin ik eigenlijk mijn gevoelens bloot gaf. Niet op het appje met mijn vraag.
Maar misschien heeft het iets te maken met het feit dat ik maandagochtend toen ik langs haar huis reed een vreemde auto voor haar deur zag staan en haar gordijnen dicht zaten. En toen ik 15 minuten later weer langs reed, was de auto weg en waren de gordijnen open. En weer 10 minuten later kreeg ik een appje van haar en vroeg ze hoe mijn weekend was.
Blijkbaar niet zo goed als het hare.
En dus is dit nummer 3. Voor de derde keer laat ze me achter als een hoopje ellende. Ik ben weer bij af. 2 jaar van therapie en zelf-therapie door het afvoerputje.
En zo gaat het al mijn hele leven. Met alles. Ik mag overal aan ruiken. Aan geluk. Aan succes. Aan liefde. En als ik er dan bijna denk te zijn, als ik denk het gevonden te hebben, steekt het universum een grote middelvinger naar me op.
20 juli 2022: Update
Het was vandaag een enorm warme dag. Het zou tussen de 30 en 40 graden worden. Mijn kinderen hebben inmiddels zomervakantie en ik besloot dat het misschien leuk zou zijn als ik met m’n zoontje naar het strand zou gaan. Zandvoort heeft ongeveer 5 km strand met tientallen strandtenten. We besloten op het strand voor strandtent Noord te gaan zitten. Het was niet eens zo ontzettend druk dus er was plek zat om ergens te gaan zitten. We zetten onze spullen neer, en gingen meteen even zwemmen. Na een kwartiertje gezwommen te hebben, gingen we weer bij onze spullen zitten. Na ongeveer 5 minuten zie ik een stel met een kind onze richting oplopen. Ik kon het niet goed zien want ik keek tegen de zon in. Ze gingen letterlijk op 2 meter afstand voor ons zitten. Ik keek nog eens goed en het was mijn ex-vriendin. Samen met… haar nieuwe vriend. Op dat moment zag ze mij ook en schrok ze zichtbaar. Ik zei “hallo” tegen haar en ook tegen hem. Hij keek niet op of om naar me en liep eigenlijk meteen met haar dochter naar de zee. Ik stond op en zei tegen haar “precies dit dus”. Ze antwoordde “ja, daar is hij dan”. Ik zei tegen mijn zoon “kom, we gaan”. Ze zei dat dat niet hoefde waarop ik antwoordde “had je wat anders verwacht dan?”. Mijn ergste nachtmerrie die uitkwam. Ik was boos en verdrietig tegelijkertijd. Het voelde alsof iemand met twee handen mijn maag vast had en die probeerde uit te knijpen.
Later appte ze nog naar me dat ze altijd had gewaarschuwd dat het zou kunnen gebeuren dat ze me met een andere man zou zien. Ik zei: “Ja maar dit is je nieuwe vriendje. Een paar weken geleden ben je nog heel flirterig en zeg je dat de kans aanwezig is dat je me met “een” andere man ziet. Maar dit is je vriend. Je hebt dus gewoon bewust daarover gelogen”. Ze ging zichzelf toen verdedigen dat ze pas twee weken verkering met elkaar hadden. Dat onze wijn-date en andere gesprekken van voor die tijd was. Dat was om meerdere redenen natuurlijk lariekoek. Zelfs al zou het waar zijn dat ze pas twee weken verkering hadden (wat natuurlijk niet zo is), dan waren ze waarschijnlijk al véél langer aan het daten. Plus dat we nog geen week geleden nog een gesprek hadden. En ook daar vertelde ik over mijn angsten. En ook dáár stelde ze me een soort van gerust. Terwijl ze wist wat voor impact het op me zou hebben.
Ze strooide nog wat zout in de wond door te zeggen dat dit héél serieus is en dat ze heel gelukkig was. En dat ze niet kon begrijpen waarom ik nu zo boos was. Ze mocht toch een vriendje hebben? Ze is toch daar vrij in? Ze had de afgelopen twee jaar al vaker verkering gehad met iemand. Ze begreep er niets van.
Ik vertelde haar dat ik per direct met het project ging stoppen en dat ik niets meer met haar te maken wilde hebben.
Ze stuurde me een aantal ingesproken berichtjes en telkens probeerde ze de schuld bij mij te leggen. Dat het onprofessioneel van me was. En stom dat ik haar geen vriendje gunde. Dat ik wist dat dat zou kunnen gebeuren. Ze begreep nog steeds niet waarom ik zo boos op háár was.
Natuurlijk was ze al aan het daten toen we dat eerste gesprek hadden. Het gesprek waar ik haar al meteen vertelde hoe fragiel ik was. Hoe ik pas na anderhalf jaar therapie niet meer suïcidaal was. Maar dat ik ontzettend bang was terug te vallen. Dat was hét moment waarop zij meteen had moeten denken “dit moeten we niet doen, want dit kan voor Cliff alleen maar slecht aflopen”. Maar wéér koos ze alleen voor haar eigen belang. Dit project was super belangrijk voor haar. Een kans om van haar huidige baan af te komen. Een kans om haar dromen uit te laten komen. Dat daarbij de kans héél erg groot was dat zij mij weer mentaal ten gronde zou richten, interesseerde haar blijkbaar niet. Dát was de reden waarom ik boos was. Woedend. Niet het feit dat ze een vriendje heeft. Dat maakt mij alleen maar verdrietig. Intens verdrietig. De gedachte daaraan is een constante marteling. Ik ben weer bij af. Ik voel me weer zoals 2 jaar geleden. Ik ben al mijn levenslust verloren. Het liefste zou ik er nu gewoon uitstappen en hopen dat er zoiets bestaat als een volgend leven. Een volgend leven waar ik opnieuw mag proberen mijn soulmate te vinden. Maar ik heb ook twee schatten van kinderen. Van hun hou ik meer dan wat dan ook in het leven. En dat verdriet zou ik hun nooit aan kunnen doen. Nooit. Dus zit ik vast in de hel die “leven” heet.
– Cliff
