Soms vraag ik me serieus af of ik het vakantie-concept überhaupt wel goed begrijp. Zomervakantie, dat is toch bedoeld om jezelf op te laden? Om tot rust te komen? Om even chill-standje 10 aan te tikken? Als dat het geval is, móet ik wel iets gruwelijk fout doen. De vakantie is nog maar een week voorbij en ik voel me alsof ik net een marathon heb gelopen. Achteruit. Met m’n obese tante op m’n rug. Echt, helemaal gesloopt. Compleet in de vernieling. Volledig total loss. Nog erger dan vorig jaar.
Juli was niet bepaald de zomerstart van mijn dromen. Het weer was verschrikkelijk; regen, wind en temperaturen die zo laag waren, dat als ik mijn ijskast opendeed, het huis opwarmde. In die maand heb ik niet veel meer gedaan dan een serieus aantal potjes Fortnite, mijn huis tot in details verbouwd (ok, wat kleine klusjes gedaan) en een paar pokeravonden met m’n matties gehad. Films gekeken met de kids, ook nog. Maar verder? Niets. Juli was zo spannend als een maandagochtend in, ehhh, juli.
Maar in augustus (ver)scheen ineens de zon! Alsof die dacht: “Oh shit, is het al zomer dan?”
Daardoor schakelde ik meteen in zomerstand. Festivals? Check. Uit eten met de kids? Check. Uit eten met vrienden? Check. (Mega-kater? Double check.) Zwemmen in zee? Check. Draaien op het strand? Check. En, oh ja, ik heb toch nog even op een jacht in de Middellandse Zee eilandjes gehopt alsof ik een potje real-life Risk aan het spelen was. Maar dan zonder de dobbelstenen. Of soldaatjes. Of veldslagen. Of ehhh… Nou ja. Ik kan niet altijd raak schieten wat betreft de beeldspraak.
Maar ja, eigenlijk is het dan helemaal niet zo vreemd dat ik nu zo van de leg ben. Want waar ik normaal een hele zomer over doe, heb ik nu in één maand tijd afgevinkt. En dat merk ik. Daar hoef je echt geen doorgedraaide senior voor te zijn. Mijn interne benzine lampje loopt al een tijdje te knipperen en het is al een tijdje geleden dat ik een grote beurt heb gehad. Wacht. Dat kwam er anders uit dan ik bedoelde. Over mis-schieten qua beeldspraak gesproken… Ik bedoel dat het al een tijdje geleden is dat ik de accu heb op kunnen laden. Dat de radertjes geölied zijn. Dat de pijpen doorgespoeld zijn. Argh. Misschien moet ik maar ophouden met vergelijkingen proberen te vinden. Ik bedoel gewoon dat het een tijdje geleden is dat ik even heb kunnen rusten.
Probleem is ook dat er de komende weken geen rust in zicht is. Deze week? Pubquiz. Een paar stapavondjes. En ja, ik moet tussendoor nog steeds draaien. Want blijkbaar denk ik (nog steeds) dat ik 25 ben. Met bijbehorend energie-niveau. En de week daarna zijn de kids weer bij me. Want co-ouderschap. Dus rust lijkt ver weg.
Maar hé, het leven is in ieder geval niet saai. Ik ben misschien compleet afgedraaid, en weet af en toe niet meer of ik net wakker ben, of bijna moet gaan slapen, saai is het nooit. Rusten? Dat doe ik wel als ik met pensioen ga. Alhoewel ik nu al het vermoeden heb dat dat waarschijnlijk nooit gaat gebeuren…
– Cliff
