Vroeger kreeg ik regelmatig van mijn oma speelgoed cadeau. Ze werkte namelijk bij een speelgoedwinkel en zodoende kreeg ik met enige regelmaat, als ze bij ons op bezoek kwam, een mooi verpakt presentje in mijn handen gedrukt. “Hier schat, voor jou!” zei ze dan met een trots alsof ze me net de sleutels van Disneyland had overhandigd.
Je zou denken dat dit een kinderdroom was die uitkwam, maar er zat echter een addertje onder het gras. Stel je eens voor: je bent kind en je krijgt een prachtig verpakt cadeau van je lieve oma. Je ogen glinsteren van opwinding terwijl je het uitpakt en dan… werkt het ding niet. Stuk. Kaput. Verhuisd naar het speelgoed-hiernamaals.
Welkom in mijn jeugd.
Waarom oma dan zoveel speelgoed meenam? Precies daarom: omdat het stuk was. Alles wat niet meer verkocht kon worden, mocht ze meenemen. Voor een kind is er weinig frustrerender dan een nieuw speeltje krijgen dat niet werkt. Of niet compleet is. Defecte knuffels, kreupele autootjes, uitgedroogde bellenblaas, een 500-delige puzzel met 499 puzzelstukjes. Dat soort dingen. Het was alsof oma een geheime opleiding in kinderfrustratie had gevolgd – en Cum Laude was geslaagd.
Maar waar andere kinderen het speelgoed misschien aan de kant zouden gooien, was mijn nieuwsgierigheid groter dan mijn teleurstelling. Gewapend met een schroevendraaier ging ik de uitdaging aan en schroefde ik het speelgoed open. Ik waagde mij in een wereld van tandwielen, draadjes en batterijen, op zoek naar het defect. En ik stopte niet voordat ik het gevonden en gerepareerd had. Ik was misschien pas zes jaar maar al hard op weg naar mijn eerste Nobelprijs voor Vindingrijkheid. Of op zijn minst een eervolle vermelding in het Guinness Book of Records voor “Meest Gefrustreerde Kleuter”.
Deze nieuwsgierigheid begon op iets latere leeftijd obsessieve trekjes te vertonen. Ik beperkte mij niet meer tot de kapotte cadeaus. Alles in huis moest eraan geloven. Telefoons, radio’s, broodroosters – niets was veilig voor mijn schroevendraaier. Ik had een onbeheersbare drang om te begrijpen hoe dingen werkten. Ons huis leek meer op een technologisch slagveld dan op een domicilie. Het had niet veel gescheeld of mijn ouders hadden mij als aftrekpost opgevoerd in hun boekhouding.
Ik herinner me nog goed de dag dat mijn vader thuiskwam met een nieuw speeltje. Mijn vader was een echte gadget freak (ook dat heb ik van hem geërfd) en ging regelmatig shoppen voor nieuwe apparatuur. Ditmaal had hij een draagbare cassetterecorder met ingebouwde zwart-wit tv gekocht. Overigens betekende “draagbaar” in die tijd dat je er slechts lichte rugklachten aan overhield als je het apparaat optilde, in plaats van direct een hernia. Het was het nieuwste van het nieuwste, en de volgende dag lag het apparaat al op mijn “werktafel”; een kleine stoel waarvan de rugleuning gekanteld kon worden zodat het een tafeltje werd. Al snel had ik het apparaat van tech-gadget omgetoverd to IKEA bouwpakket, nieuwsgierig hoe ze toch zoveel techniek in zo’n “klein” apparaat konden proppen…
Gek genoeg werd mijn vader hier zelden boos over. Misschien omdat hij allang blij was dat ik dergelijke interesses toonde, of misschien vond hij het stiekem leuk dat ik hem telkenmale een nieuw excuus verschafte voor wederom een nieuw tripje langs de gadget-boer. Graag gedaan, pa.
E.e.a. ging uiteraard niet zonder nevenschade. Al doende leert men, zeggen ze. Zo leerde ik dat het nooit een goed idee is om op een stroomkabel te sabbelen. Zeker niet als het andere eind nog in het stopcontact zit. Of dat een schroevendraaier vrij gemakkelijk organisch materiaal penetreert als je ermee uitschiet. En dat je slechts met je velletje tussen twee draaiende tandwieltjes hoeft te komen, om erachter te komen hoeveel scheldwoorden je binnen een paar seconden op kan noemen. Dat zijn er overigens best veel. Zo bleek.
Nu, ruim 50 jaar later, is er niet veel veranderd. Nog steeds schroef ik regelmatig nieuwe apparatuur open. En kapotte dingen worden bijna dwangmatig door mij gerepareerd. Of het nou om een laptop, een auto, een televisie, of ja, zelfs een kapotte knuffel gaat. Alleen gister al heb ik twee actieve speakers, mijn vriezer en één van mijn 3D printers gerepareerd. In mijn huis geen kapotte apparatuur. En dat allemaal dankzij de kapotte cadeautjes van mijn oma.
Bedankt, oma. 😘
– Cliff
