Als ik terugkijk op mijn leven, zie ik geen verhalen van buitengewone successen. Geen Fortune 500 bedrijf waar Bill Gates jaloers op is, geen zaal vol juichende fans als ik achter de draaitafels mijn nieuwste Techno banger ten gehore breng, geen tribunes vol fans die gekleed in het oranje mijn naam scanderen. In plaats daarvan zie ik een lappendeken van ervaringen. Als een wandelend Zwitsers zakmes ga ik door het leven, een constante zoektocht naar de grenzen van mijn kunnen. Een veelzijdigheid die me soms verleidde, soms verwarde, maar altijd vervulde met een diepe nieuwsgierigheid naar wat er nog meer mogelijk was.
Ik ben inmiddels 59 jaar en zoals ik in een vorige blog post al schreef, heb ik niets om over op te scheppen. Ik heb geen miljoenen op de bank, ik heb geen eigen bedrijf, ik ben geen beroemd artiest of atleet. En heel eerlijk, dat vind ik prima zo. Het betekent echter niet dat ik niets gedaan heb – integendeel. In alles wat ik deed heb ik altijd gestreefd naar excellentie, of het nou op het gebied van programmeren was, het produceren van muziek, het DJ-en of zelfs in sport. Het probleem? Zodra ik iets beheerste, was het voor mij tijd om verder te gaan naar de volgende uitdaging.
Dit patroon heeft me mijn hele leven achtervolgd. Mijn familie en vrienden zien mij als de go-to-guy voor van alles. Of het nu gaat om het reanimeren van hun computer, het opvrolijken van hun feestjes met een killer playlist, of het uitdokteren van hun juridische kopzorgen. Ze zien me als de MacGyver van het leven. Maar dat is eerder een vloek dan een zegen. Het maakt het moeilijk voor me om me op één ding te concentreren, om een pad te kiezen en daarbij te blijven. Want waarom zou ik me beperken tot één passie als er zoveel te ontdekken valt?
Dus ja, ik heb geen succesvol eigen bedrijf opgebouwd. Ik ben geen bekende racer geworden. En als producer kent ook niemand mij. Ik heb geen groot huis, rij niet in een dikke BMW, en een vakantie in eigen land vind ik ook prima. In dat opzicht heb ik in de ogen van een hoop mensen niets bereikt, vinden ze dat ik mijn talenten vergooid heb. Maar dat is niet helemaal waar. Ik heb wel degelijk iets anders bereikt: de vaardigheid om anderen te helpen. En dat is waar ik de echte voldoening uit haal. Het gevoel dat ik iets waardevols kan bijdragen aan iemands leven, zonder iets terug te verwachten.
Natuurlijk heeft mijn onstuitbare neiging om anderen te helpen ook zijn nadelen. Mensen maken er graag misbruik van, wetende dat ik als een soort menselijke Siri altijd klaar sta met advies en hulp. Maar zelfs dat kan mijn toewijding aan het goede werk niet verpesten.
Dus daar sta ik dan, een leven lang op zoek naar mijn grenzen, met een schatkist vol ervaringen en een hart vol voldoening. Misschien heb ik geen eigen bedrijf en sta ik niet in de schijnwerpers. En misschien ben ik daardoor onaantrekkelijk in de ogen van “sommige mensen”. Maar ik doe iets waar ik trots op kan zijn. En er zijn niet veel mensen die dat kunnen zeggen. En dat is eigenlijk best cool.
– Cliff
