Soms weet ik het gewoon even niet meer. In de stilte van mijn gedachten, terwijl ik naar een lege pagina op mijn scherm staar, overvalt mij een gevoel van verlorenheid. Waar kan ik nog over schrijven? Mijn persoonlijke beslommeringen lijken te verbleken in het licht van mondiale dreigingen en politiek tumult. De wereld schreeuwt om aandacht voor haar eigen urgente problemen, en daarbij vallen die van mij in het niet. De wereld, eens een vertrouwde plek, voelt nu als een tijdbom – klaar om te exploderen.
En terwijl ik worstel met mijn eigen innerlijke strijd, dringt de realiteit van deze dreiging door tot mijn kern als ouder. Ik kan mij niet langer blind houden voor de angsten die de toekomst van mijn kinderen omhullen. Ik kan wel schrijven over mijn narcistische ex, of over mijn persoonlijke levensreis, maar die zijn insignificant in vergelijking met de wereldse problemen waarin we ons nu bevinden. Politici zeggen openlijk dat we rekening moeten houden met de mogelijkheid dat de door ons zo gekoesterde vrede wellicht tot een einde kan komen. Een derde wereldoorlog ligt op de loer.
We bevinden ons op een kritiek kruispunt van de menselijke geschiedenis, waar de keuzes die we maken de loop van ons verdere bestaan zullen bepalen. Of, preciezer, de toekomst van onze kinderen. Linksaf leidt naar een utopie, een wereld van overvloed en welvaart, waar armoede en ziekte tot het verleden behoren. Rechtsaf brengt ons naar een dystopie, waar de mensheid worstelt in een wereld van schaarste en verlies. Een tussenweg bestaat niet. Het is links of rechts. Niet rechtdoor.
Enerzijds is er de dreiging van een derde wereldoorlog, gedreven door megalomane gekken als Vladimir Poetin, Kim Jong Un, Xi Jinping of Ali Khamenei. Of de dreiging van oncontrolleerbare AI. Anderzijds heb je de beloftes die diezelfde AI ons kan bieden; een oplossing voor alle problemen waar de wereld nu mee worstelt. Een pad naar een utopische wereld. Welke richting we opgaan, is nu nog volstrekt verhuld. De komende paar jaar zullen allesbeslissend zijn voor onze toekomst.
Maar te midden van deze onzekerheid blijft één ding zeker: het leven zoals we het kennen zit in de blessuretijd. Onze beslissingen, onze acties in de komende jaren, zullen de koers van de menselijke geschiedenis bepalen. Het is een ongemakkelijke waarheid, maar één waarvoor we onze ogen niet mogen sluiten. De oude wereld is klaar. Een nieuwe wereld staat voor de deur.
– Cliff
