Ik heb het al eens eerder aangestipt. Ik schrijf hier om dingen van mij af te schrijven. Als een soort dagboek. Wat 2 jaar therapie niet voor elkaar kreeg, kregen een paar blogposts wel. Ook al heb ik geen publiek, het schrijven geeft mij rust. Het helpt me mijn innerlijke traumas te verwerken. Het helpt me om rust te vinden. Helaas valt er genoeg over te schrijven, zo hectisch verloopt mijn leven.
Ik heb ook al eens aangestipt hoe weinig de feestdagen voor mij betekenen. Vooral omdat de meeste nare gebeurtenissen in mijn leven rond de kerst en oud en nieuw gebeuren. Helaas is dit jaar geen uitzondering.
Wat eindelijk een “normale” kerst leek te worden, heeft toch weer een nare wending gekregen. Vandaag moest ik één van mijn huisdieren in laten slapen. Dat klinkt misschien niet zo dramatisch “want het is maar een huisdier” – toch voelt het niet zo. Dit is één van mijn poezen. Poezen die al 16 jaar bij mij zijn. Die al 16 jaar aan mijn voeteneind slapen. Die ik al 16 jaar behandel als onderdeel van mijn gezin. En laten we eerlijk zijn, dat zijn ze ook. Mijn oudste kind was 3 toen we ze kregen. En ze hebben de geboorte van mijn jongste zoon meegemaakt. Ze lagen bij hem in de box. En degene die we vandaag in hebben moeten laten slapen, hielp iedere nacht – 12 jaar lang, zonder uitzondering – mijn zoon in slaap te vallen. Ze lag dan onder zijn armen, luid spinnend. Net zolang totdat hij in slaap was gevallen. Niet eerder ging ze weg. Ook niet als ze beneden de automatische voederbak brokjes in de bak hoorde laten vallen. Ze was onderdeel van ons gezin. Niets meer en niets minder.
M’n zoon houdt zich sterk maar ik weet welk verdriet hem dit brengt. En niet alleen hem. Ook de rest van ons voelt het verdriet. En zo wordt ook deze kerst als teveel anderen.
We zullen je missen Buffy. Ook al heb ik vaak op je gescholden omdat je weer eens een nieuw bankstel binnen een dag kapot had gekrabt, of me midden in de nacht wakker maakte met je luide gespin. Want je hoefde me maar één keer met je lieve oogjes aan te kijken en ik smolt weer van binnen. Ik heb nooit hoeven te vechten voor je liefde. Die gaf je altijd, en onvoorwaardelijk. Op de momenten dat niemand er meer voor me was, was jij dat wel – samen met je zusje. En daarvoor zal je altijd in mijn hart blijven.
Vaarwel schat.
