Ik gedraag me als een twintiger, heb de humor van een puber, en een lichaam dat zich afvraagt of we niet al gestorven zijn.
Dat is zo’n beetje in een notendop wie ik ben.
Ouder worden is niet leuk. Iedereen die beweert dat ouder worden iets moois is, heeft waarschijnlijk al Alzheimer. Er is niets moois aan ouder worden. Misschien is dat dan ook de reden dat ik al zo’n 25 jaar mijn verjaardag niet gevierd heb. Dat, en het feit dat geen van mijn exen blijkbaar het concept van verrassingsfeestjes en slingers ophangen begrijpen. Serieus, een beetje meer moeite op dat gebied had ik wel gewaardeerd, dames…
Maar even serieus. Ouder worden zuigt. Punt. Mijn zelf- en spiegelbeeld gaan steeds verder uit elkaar lopen. Ik voel me jong, ik leef mijn leven alsof ik net op deze aardkloot geschopt ben en nog een heel leven voor me heb. En dat gaat over het algemeen ook prima maar heel soms word je even – door “derden” – met je neus op de feiten gedrukt. Als je een uitnodiging krijgt voor het bevolkingsonderzoek om maar eens een voorbeeldje te noemen. Voor degenen onbekend met wat dat is: het heeft iets met de WC, een soort lepeltje en een iets te groot reageerbuisje te maken. Veel meer wil ik er niet over kwijt. Dat was altijd iets voor oude mensen en opeens lag die uitnodiging (inclusief lepeltje en reageerbuisje) in mijn brievenbus. Da’s heel wat anders dan een uitnodiging voor een festival of zo.
Maar dat kan je nog enigszins negeren. Net doen alsof de postbode het in de verkeerde brievenbus gegooid heeft. Wat lastiger te negeren is, is als mensen je face-to-face behandelen alsof je een oude lu… ehhh… man bent.
Ik ging vorig weekend weer eens met wat vrienden stappen in mijn geliefde Haarlem. Let wel, mijn vrienden zijn allemaal minimaal 20 jaar jonger dan ik. Normaal gesproken zorg ik dan dat ik er een beetje “gangbaar” uitzie. De haartjes zitten netjes in de gel, ik draag een outfit die mijn jeugdige flair benadrukt, en ik zorg ook nog dat ik redelijk uitgerust ben. Dat gaat normaal gesproken altijd prima. Niemand van mijn vrienden ziet mij als de “opa” van de groep (alhoewel dat wel mijn bijnaam is… hmmm…). Dit keer ging dat allemaal wat anders. We zouden eigenlijk alleen rustig uit eten gaan dus ik was de dag ervoor al met wat andere vrienden flink “naar de henkert” gegaan. Dus voor deze avond had ik gewoon de bovenste spijkerbroek van de stapel aangetrokken, inclusief een oud maar comfortabel t-shirtje. En de haartjes? Ach, laten we zeggen dat die dachten dat we nog in bed lagen. En mijn ogen hadden wallen die groot genoeg waren om de volledige Amsterdamse prostitutie gemeenschap te huisvesten.
De avond liep echter iets anders dan we verwachtten. We waren ergens buiten op een terras gaan dineren en aan de tafel naast ons zaten een aantal dames van rond de 40 net zo stevig te borrelen als wij dat deden. Al snel raakten we met ze aan de praat en ondanks mijn uiterlijke verwaarlozing, dacht ik dat mijn innerlijke twintiger de avond wel zou redden. Na het eten besloten we met z’n allen naar een bar/dancing te gaan. De shotjes en bacootjes vloeiden rijkelijk. Al snel werd duidelijk dat een aantal van de dames in scheiding lagen, of net een scheiding achter de rug hadden. En ze wilden eens flink los. En met “los” bedoel ik… Nou ja, je snapt wel wat ik daarmee bedoel.
Om één of andere reden kwamen we op het spelletje “hou oud schat je mij”. Mijn vrienden werden allemaal op leeftijd geschat. En toen was het mijn beurt. “Ehhh… 51?”
Ok, ik ben 58 dus je zou denken dat ik daar best blij mee was. Maar dit was de allereerste keer in mijn leven dat iemand mij boven de 50 schatte! Twee weekjes eerder schatte iemand mij nog 44. Natuurlijk, ik begrijp zelf ook wel dat mensen beleefd zijn en 44 zeggen terwijl ze eigenlijk denken dat je minimaal 5 jaar ouder bent. Maar dat even projecterend op de eerdere schatting van 51, dan denken ze dus eigenlijk dat ik 56 ben…
En nog steeds is dat jonger dan ik in werkelijkheid ben, maar voor iemand die de mentale leeftijd van een twintiger heeft, komt dat best hard aan… Wat vooral heel hard aankwam, was dat het overduidelijk was dat ze me daarna ook te oud vonden voor hun “los gaan”. En laten we eerlijk zijn, dat ben ik misschien ook wel. Niet mentaal, niet fysiek, niet energiek, maar puur vanwege dat getalletje. En vooral als je dat rekensommetje gaat maken (mijn leeftijd min hun leeftijd = mijn dochter’s leeftijd).
Ik heb het zeker wel naar mijn zin gehad die avond hoor. Ik heb eerder verteld dat ik de enige vrijgezel ben van al mijn vrienden dus ik heb me ongelooflijk vermaakt met de futiele pogingen van de dames om mijn vrienden te versieren.
Maar feit blijft dat er een moment komt dat je er blijkbaar niet meer bij hoort. Nu was het dit keer (hoop ik) door het feit dat ik er ook echt uitzag als een klamme vaatdoek. Een week eerder namelijk probeerde een jonge (duitse) vrouw mij nog te versieren op een feestje. Maar dat liep (gelukkig) spaak om de redenen die ik in mijn vorige blog post uit de doeken heb gedaan.
Maar goed. Ouder worden zuigt dus. “Leeftijd is slechts een getal” zeggen mensen vaak. Maar wel een getal waar je genadeloos op wordt beoordeeld. Je kan je nog zo jong voelen, je nog zo jong gedragen en er nog zo jong uitzien, dat getal is allesbepalend. En dat is waarom ouder worden zo fokking irritant is.
Zelf ben ik iemand die uiterlijk behoorlijk wat minder belangrijk vind dan het innerlijke. Ik bedoel, je zal maar iemand zijn wiens geluk en succes afhankelijk is van je uiterlijk. Dat je je alleen maar gelukkig kan voelen als wat je in de spiegel ziet je behaagt. Dan kom je al snel in een existentiële crisis terecht zodra je de 40 bereikt.
Dus hier ben ik, een jonge geest gevangen in “maar een getal”. Maar weet je wat? Ik zal doorgaan met mijn avontuurlijke geest, ongeacht de rimpels, het grijze haar en het aantal kaarsjes op mijn taart. Ik ben misschien de oudere, maar mijn geest blijft voor altijd jong.
– Cliff
