Moe

Ik ben moe. Zoooo ontzettend moe. En niet omdat mijn leven saai zou zijn, dat ik geen energie haal uit de dingen die ik doe. Integendeel. Ik weet van narigheid niet waar ik mijn tijd vandaan moet halen. Ik bezoek meer feestjes – als feestganger of als DJ – dan goed voor me is, ik heb een geweldige tijd met mijn kinderen, en mijn nieuwste VR game heeft net zijn première beleefd. Maar dat is niet waarom ik zo moe ben. Ik begin steeds vermoeider te raken van mensen in het algemeen. Het lijkt alsof ik steeds minder verbondenheid voel met de wereld waarin ik leef. Kijk, en ik heb het al vaker gezegd, ik ben iemand die eerlijkheid boven alles waardeert. Iemand die gelooft dat je anderen moet helpen wanneer je kunt, zonder iets terug te verwachten. Zelfs geen erkenning.

Ik ben iemand die geen waarde hecht aan materiële zaken. Iemand die nog steeds gelooft in ware liefde. Maar tegenwoordig lijken mensen steeds meer het tegenovergestelde te worden van alles waar ik zoveel waarde aan hecht. Het lijkt alsof ik niet langer in deze wereld pas. Ik begrijp niet waarom andere mensen doen wat ze doen. Ik begrijp het oprecht niet. Ik begrijp de oneerlijkheid niet, de drang naar aandacht, de honger naar rijkdom. Ik begrijp de mensen niet die denken dat de perfecte partner iemand is met het meeste geld. Of de grootste auto. Of de grootste boot. Ik begrijp niet waarom het niet meer genoeg is om gewoon van iemand te houden om wie hij of zij is, in plaats van om wat ze hebben of om de status die ze hun kunnen geven. Ik begrijp niet waarom mensen zich gedragen alsof ze een geschenk van God aan deze wereld zijn. Ik voel me zo losgekoppeld van deze wereld… En dát vreet al mijn energie op. Daarom ben ik zo moe.

Misschien zijn mensen altijd wel zo geweest. Maar naar mijn gevoel was het vroeger toch echt anders. Misschien logisch ook want vroeger wás er niet zoveel om te begeren en waren we ons slechts bewust van de mensen in onze directe omgeving. Minder om te begeren en zeker minder mogelijkheden om onszelf te etaleren. Maar ergens onderweg zijn we verdwaald geraakt. We zijn verstrikt geraakt in een web van hebzucht, egoïsme en oppervlakkigheid. De maatschappij lijkt steeds meer gericht te zijn op materialistische verworvenheden en status, in plaats van op echte verbinding en menselijkheid.

Ik ben moe van het zien hoe mensen elkaar bekritiseren en omlaaghalen, in plaats van elkaar te steunen en te omarmen. Waar is de vriendelijkheid gebleven? Waar is het medeleven? Waar is de liefde? Het lijkt alsof we steeds meer zijn vergeten hoe we gewoon mens moeten zijn.

Het is vermoeiend om steeds weer te zien hoe mensen elkaar bedriegen, hoe ze elkaar gebruiken voor persoonlijk gewin. Het lijkt wel alsof niets meer echt is. Sociale media hebben een cultuur gecreëerd waarin aandacht en likes belangrijker zijn dan oprechte relaties. Het draait allemaal om het creëren van een perfect imago, zelfs als dat betekent dat je jezelf verliest in oppervlakkigheid. Iedere profielfoto moet een verhaal vertellen. En dat verhaal is niet meer “kijk, zo zie ik er uit”. Het verhaal is “kijk, zo geweldig is mijn leven”. Moe word ik ervan.

En ik verval in herhaling. Ik weet het. Maar ondanks die vermoeidheid blijf ik vasthouden aan mijn waarden. Althans, dat probeer ik. Ik blijf geloven dat eerlijkheid, vriendelijkheid en onvoorwaardelijke steun de hoekstenen zijn van een betere wereld. Misschien voel ik me soms niet op mijn plek, maar ik weiger mijn principes op te geven. En dat kost ongelooflijk veel energie.

Ik ben dankbaar voor de momenten waarop ik mensen ontmoet die ook streven naar echtheid en verbinding. De mensen die begrijpen dat geluk niet wordt gevonden in materiële bezittingen, maar in de waardevolle relaties die we opbouwen. Deze ontmoetingen geven me hoop en energie om door te blijven gaan, zelfs als de wereld om me heen soms vreemd aanvoelt.

Misschien ben ik moe van het gevecht, van het steeds weer teleurgesteld worden. Maar die vermoeidheid motiveert me ook om een verschil te maken. Ik wil anderen inspireren om terug te keren naar de essentie van menselijkheid, om te geloven in de kracht van oprechtheid en onbaatzuchtigheid. Maar dat is niet makkelijk in een wereld waarin juist dat wordt afgestraft.

Dus, hoe vermoeid ik ook ben, ik geef niet toe aan de cynische stemmen die me vertellen dat de wereld onverbeterlijk is. Ook al is dat soms mijn eigen stem. Ik blijf geloven dat er verandering mogelijk is, dat we de koers kunnen verleggen en een wereld kunnen creëren waarin eerlijkheid, liefde en echte verbinding weer centraal staan.

Dus ja, ik ben moe. Moe van de oppervlakkigheid en de desillusies. Maar ik ben vastberaden om mijn vermoeidheid om te zetten in actie. Eén eerlijke daad en één oprecht gesprek tegelijk. Om anderen onzichtbaar en zonder dat ze er bewust van zijn, te inspireren; door het goede voorbeeld te blijven geven en hopelijk een positieve verandering teweeg te brengen, hoe klein die ook mag zijn.