(Eén van) m’n ex(en) geeft haarzelf aan de hoogste bieder. Daar is een woord voor maar dat is mij even ontschoten. Als je rondloopt met een persoonlijkheidsstoornis waardoor je uitsluitend op zoek bent naar status en rijkdom en constante bevestiging van hoe geweldig je bent, en je niet in staat bent liefde te voelen, is dat misschien niet eens zo verwonderlijk. Geef haar met Valentijn iets romantisch, iets wat recht uit je hart komt, en wat vooral heel veel emotionele waarde zou moeten hebben maar verder niet veel monetaire waarde heeft, en ze is niet onder de indruk. Maar geef haar bijvoorbeeld een verre reis (een haast onuitputtelijk bron voor “kijk-mij-eens-geweldig-zijn” selfies voor op social media), dan gaan de beentjes wijd.
Ik kan mij nog wel herinneren dat ik haar voor Valentijn een gouden hangertje had gegeven voor aan haar ketting. Een hartje met daarin twee dolfijntjes, verwijzend naar het eerste (en zo’n beetje enige) cadeau dat ik ooit van haar gekregen had: een plastic beeldje van twee uit het water springende dolfijnen. Uit een Turkse souvenirshop. Dat ding had haar hooguit een paar Euro gekost maar voor mij had het véél meer waarde omdat het een cadeau van háár was. En omdat ik dacht dat er een gedachte achter zat. Niet dus, maar dat wist ik toen nog niet.
Dat hangertje dat ik haar gegeven had, was niet bijzonder duur of zo (het was maar 14K goud) maar het ging mij vooral om de gedachte erachter. Het had me vrij veel moeite gekost om het te vinden en het was iets wat ze altijd bij haar kon dragen. Wat ze overigens nooit gedaan heeft. Inderdaad, ze heeft het hangertje nog nooit gedragen. Sterker nog, binnen no-time was ze het kwijt, wist ze niet meer wat ze ermee gedaan had. Later bleek dat ze het uitgeleend had aan haar dochter van tien die het wilde dragen op een feestje. Maar ook al had ze het hangertje nu weer teruggevonden, het was nog steeds geen reden voor haar om het eens te dragen. Dat deed mij wel iets. Had ik zoveel moeite gedaan om haar iets recht uit het hart te geven, toonde ze daar op geen enkele manier waardering voor.
Andersom besteedde zij nooit enige aandacht aan de “cadeaus” die ze mij gaf. Ik heb nog nooit iets persoonlijks van haar gekregen. Iets wat ik bij me kon dragen, of iets waaruit bleek dat ze überhaupt van me hield. Gaf ik haar voor kerst een romantisch boottochtje tussen de lichtjes in Amsterdam voor twee, en een mooi wit leren armbandje met allemaal hartjes, van haar kreeg ik een dashcam van €9,95 van de Action. I kid you not. Plande ik een romantisch reisje voor ons tweetjes, plande zij een reis voor met haar zus en haar nichtje. Nooit heeft ze mij ook maar enigszins het gevoel gegeven dat ik er toe deed, dat ze iets om mij gaf. En laten we eerlijk zijn, dat deed ze ook niet. Maar ook dat was iets waar ik pas later achter zou komen.
Ik ben voor haar nooit meer geweest dan een stuk gereedschap. Een middel om van haar ex af te komen, en iemand die haar onderdak kon geven, haar financieel kon steunen, haar seksueel kon bevredigen, haar status kon geven – en het meest belangrijke – iemand die haar narcistische voeding kon geven, net zolang totdat ze iemand anders had gevonden die haar meer status, meer rijkdom en nog meer narcistische voeding zou kunnen geven. Wat die status en rijkdom betreft, was ik in haar ogen een teleurstelling. Toen ze mij leerde kennen, woonde ik in een groot appartement, reed ik in een sportauto rond én was ik getrouwd. Drie zaken die mij voor haar onweerstaanbaar maakten. Let wel, ze is uitsluitend geïnteresseerd in de combinatie van die drie. Haal één van die drie weg en je maakt geen kans bij haar. Want niet alleen is ze opzoek naar status en rijkdom, ze moet het “winnen” van een andere vrouw. Hoe langer de man getrouwd is, hoe interessanter ze je vindt en hoe groter haar narcistische bevrediging als ze de man van de ander afgepakt heeft.
Maar goed, ik was dus een teleurstelling. Want ook al woonde ik in dat grote appartement, en reed ik in een sportauto rond, rijk was ik niet. Ik verdiende prima hoor, daar niet van. Maar ik had al jaren lang mijn eenmanszaak langzaam afgebouwd tot het niveau dat ik er van rond kon komen maar in principe weinig overhield. En de reden was omdat ik meer tijd aan mijn kinderen wilde besteden. Mijn vader had een goedlopend bedrijf maar had daardoor nooit tijd voor me. En dat heeft hij nooit in kunnen halen. Hij stierf toen ik 14 was.
Maar ik verdiende dus niet heel erg veel meer. Iets dat ze niet wist voordat we samen waren. En ik hoefde ook niet meer zoveel te verdienen omdat mijn vrouw destijds ook een eigen bedrijf had. En van ons gezamenlijk inkomen konden we prima rondkomen. Zonder excessen weliswaar, maar dat boeide ons niet.
En nadat ik gescheiden was en met haar samen verder ging, toen bleef natuurlijk alleen mijn inkomen over. Ze kwam met haar kinderen bij mij wonen. En ofschoon mijn (twee) kinderen slechts de helft van de tijd bij ons waren, en haar (drie) kinderen altijd, vond ze het niet meer dan normaal dat ze maar €400 van de huur meebetaalde. Op een totaalhuur van €1.500 per maand. En ofschoon ze gewoon een baan had, zat ze altijd zonder geld. Meerdere malen heb ik dingen voor haar betaald. Zoals voor de verjaardagen van haar kinderen. De boodschappen. De cadeaus. En zelden betaalde ze dat terug. Ik betaalde bijna alle boodschappen. Ik betaalde alle uitjes. Daar bovenop ging ik steeds minder werken om haar te kunnen helpen met de rechtszaken die ze had lopen tegen haar ex. Of om op haar kinderen te passen als ze moest werken. Ik ging rap door mijn reserves heen tot het moment kwam dat ook die uitgeput waren. En ze ging steeds meer en meer haar ware gezicht tonen.
Op een gegeven moment had ze een aanzienlijk bedrag gekregen. Dat bedrag moest haar ex haar betalen uit de overwaarde van het huis dat ze met hem bewoonde toen ze nog samen waren. Zij stond als mede-eigenaar op de koopakte en dus moest ze uitgekocht worden. Dat geld heeft ze niet gebruikt om mij terug te betalen. Of om mij te helpen met de huur van het appartement. Of überhaupt aan iets voor ons tweeën. Waaraan het wél op is gegaan, weet ik niet. Ja, ze zegt dat de advocaatkosten bijna €5.000 waren. Maar dat is nog steeds maar een klein gedeelte van het totaalbedrag dat ze gekregen had. In die tijd moest ik alle eindjes aan elkaar knopen en had ik geen geld meer voor extra’s. Dus de vele uitjes en etentjes behoorden tot het verleden. We zijn toen misschien nog hooguit een paar keer (2? 3?) uit eten gegaan in een half jaar tijd. En die paar keer heeft zij toen betaald. Daar ging ze toen later achter mijn rug om over klagen bij haar zus. Dat ze het belachelijk vond dat zij “alles” moest betalen. Maar dat die 2, 3 keer niet in verhouding stond tot alles wat ik voor haar betaald had, dat vergat ze er even bij te vertellen. Uiteraard had haar zus dat meteen aan mij doorverteld. Want ja, weet je nog? Toxische en hypocriete familie?
Maar goed. Daarna is het snel bergafwaarts gegaan met onze relatie en heeft ze me van de ene op de andere dag gedumpt. Want geen status en geen rijkdom. En uiteindelijk ook geen narcistische voeding meer omdat ik een beetje door begon te krijgen wat voor persoon ze was. Iemand die het niet voor de liefde doet, maar voor de zelfverrijking. Een… goh, wat is dat woord ook alweer…
