Laten we het daar eens over hebben. De kinderen. En dan niet mijn eigen kinderen want daar heb ik een ontzettend goede band mee. Die houden minimaal net zoveel van mij als ik van hun. Nee. laten we het hebben over mijn ex-stiefkinderen. De kinderen waarvan ik hield en waarvoor ik zorgde alsof het mijn eigen kinderen waren. Waarvoor ik meer een vader was dan hun eigen vader. Die ik, sinds mijn ex het uitmaakte, niet meer gezien heb. Wat mij overigens net zoveel pijn deed als ware het mijn eigen kinderen die ik niet meer zou (mogen) zien.
Ik kan slechts gissen naar de reden waarom ook zij ieder contact verbraken toen mijn ex het uitmaakte. Zoals ik zei, was ik als een vader voor ze. En dat is niet een “de wens is de vader van de gedachte” dingetje, dat was echt zo. Meerdere keren als mijn ex ’s avonds en/of ’s nachts moest werken, en de kinderen de keuze kregen of ze bij hun vader of bij mij wilden zijn, kozen ze ervoor om bij mij te zijn. Temeer omdat ik meer naar hun omkeek dan hun eigen vader. Dat zegt wel iets. Dat ze liever bij mij waren dan bij hun echte vader.
Hun vader had wat vreemde prioriteiten. Een voorbeeldje: toen zijn dochter midden in de nacht ziek werd, zelfs zó ziek dat ze naar het ziekenhuis moest, belde mijn ex hem op om te vragen of hij ook naar het ziekenhuis kon komen. Zijn antwoord was schokkend: “Moet dat? Ze is toch niet in levensgevaar of zo? Ik moet morgen weer vroeg op voor m’n werk…”. Dat heb ik nooit begrepen. Ik zat bij wijze van spreken al in de auto op het moment dat ik de combinatie “dochter” en “ziekenhuis” zou horen. En ik was niet eens hun “echte” vader.
Maar goed, ook hun zag ik van de ene op de andere dag niet meer toen mijn narcistische ex het uitmaakte. En dat deed minstens net zo’n pijn als het feit dat zij uit mijn leven was. Een “double whammy” zeg maar. En tot op de dag van vandaag mis ik ze vreselijk. De kinderen dan. De oudste ken ik sinds hij 4 was (hij is nu 18) en de twee jongste (meisjes), ken ik zo’n beetje vanaf hun geboorte.
Om hun te laten weten dat ze voor altijd een plekje in mijn hart hebben, stuur ik ze met hun verjaardag altijd even een appje. Om hun te feliciteren en ze iets liefs toe te spreken. En dat doe ik ook tijdens de feestdagen. Gewoon even een “vrolijke kerst en een gelukkig nieuw jaar” berichtje.
Soms krijg ik dan een antwoord, soms niet. Maar ik vond dat nooit erg als ik geen antwoord kreeg. Wat voor mij belangrijk is, is dat ze weten dat ze een speciaal plekje in mijn hart hebben. Dat mochten ze ooit in de problemen zitten, of gewoon iemand nodig hebben voor wat dan ook, dat ik er voor hun zal zijn. Altijd. Want ik zie ze nog steeds een beetje als mijn kinderen.
Dit jaar was niet anders. Ik stuurde hun weer een kort berichtje. “Vrolijke Kerst en Gelukkig Nieuwjaar!” stuurde ik ze. Van de meisjes kreeg ik geen antwoord. Van de zoon wel; een middelvinger. Compleet verrast keek ik nogmaals naar het bericht. Zie ik het goed? Is het wel een middelvinger? Is het niet een duimpje? Nee, het is echt een middelvinger. Holy shit.
Dat zegt mij heel veel. Namelijk dat de ouders mij blijkbaar gebruiken om hun eigen tekortkomingen te verbergen. Ze zullen wel weer meerdere lulverhalen opgehangen hebben over mij. De moeder heeft hun waarschijnlijk wijsgemaakt dat ik haar slecht behandeld heb (terwijl juist het tegendeel waar is). Een typisch narcisten-truukje. De ex zwart maken, zelf het slachtoffer spelen en daarmee medelijden opwekken. Ik weet zeker dat ze dat haar nieuwe vriend ook vertelt. Net zo dat ze slachtoffer was van haar “monster van een ex” toen ze met mij was. En de vader heeft de kinderen waarschijnlijk wijsgemaakt dat ik de reden was waarom hun ouders uit elkaar zijn gegaan. Want ja, een makkelijkere zondebok (dan de ex-vriend van hun moeder) is er niet. De werkelijkheid is heel anders. Maar dat is iets voor een andere blogpost.
Maar ik zal eerlijk zijn. Het raakt mij diep dat mijn ex-stiefzoon zo reageert. Daar kan ik intens verdrietig van worden. Ik krijg daar ook een soort “stank voor dank” gevoel bij. Ik was er voor hem op de momenten dat zijn eigen ouders er niet voor hem waren. Ik heb hem behandeld als was hij mijn eigen zoon.
Maar ik vind het niet alleen vreselijk dat hij blijkbaar nu zo negatief over mij denkt, maar ook dat hij door zijn eigen ouders zo voorgelogen wordt. Alleen maar zodat hij niet hun fouten en tekortkomingen ziet. Maar ja, zoiets was wel te verwachten met twee ouders die liegen tot een kunst hebben verheven…
